Chapter Title : അജ്ഞാതവാസം [കത്തനാർ]

പല കഥകളും പറഞ്ഞു.

അഖിലിന്റെ ചളികൾ.

മീരയുടെ കുസൃതികൾ.

പ്രൊഫസർമാരുടെ ശീലങ്ങൾ.

അജുവിനെ കളിയാക്കിയ സംഭവങ്ങൾ.

അതിൽ പകുതി സത്യമാണോ എന്നും അജുവിന് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് ആരും ബുദ്ധിമുട്ടിയില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, ഇപ്പോൾ അമ്മ ചിരിച്ച് കണ്ണുനീർവരെ എത്തി.

ദിവ്യക്ക് പോലും അതിശയം തോന്നി.

ഇത്രയും കാലമായി അമ്മയെ ഇങ്ങനെ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അമ്മയും ദിവ്യയും ലച്ചുവിനോട് നന്നായി ഇണങ്ങി.

ഒരു നിമിഷം പോലും അവൾ അതിഥിയെപ്പോലെ തോന്നിയില്ല.

രാത്രി ഒൻപത് മണിയോടടുത്തപ്പോൾ അമ്മ അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകുകയായിരുന്നു.

ലച്ചു സഹായിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല.

“നീ പോയി ഇരിക്ക്.”

“ഞാൻ ശരിക്കും സഹായിക്കാനാ വന്നത്.”

“അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് സഹായിക്കാൻ വിടാത്തത്.”

“ഇതെന്ത് ലോജിക്?”

“അമ്മമാരുടെ ലോജിക്.”

അതിനു ശേഷം ലച്ചു മുകളിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി.

അപ്പോൾ ദിവ്യ പെട്ടെന്ന് അജുവിനെ വിളിച്ചു.

“ഡാ ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വാ.”

“എന്താ?”

“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.”

“ചോദിക്ക്.”

ലച്ചു അല്പം അകലെ നിന്ന് നോക്കി.

ദിവ്യ കുറച്ചുകൂടി ശബ്ദം താഴ്ത്തി.

“അവൾ നിന്റെ ഗേൾഫ്രണ്ടാണോ?”

അജുവിന് തോന്നി ഹൃദയം നേരെ വയറ്റിലേക്ക് വീണെന്ന്.

“എന്ത്?”

“ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേൾക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?”

“ഇല്ല.”

“അപ്പോൾ പറ.”

“അല്ല.”

“അല്ല എന്നുവച്ചാൽ?”

“ഗേൾഫ്രണ്ട് അല്ല.”

“പിന്നെ?”

“ഫ്രണ്ട്.”

“വെറും ഫ്രണ്ട്?”

“അതെ.”

അത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ നിൽക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

ദിവ്യക്ക് ചിരി വന്നു.

സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ അധിക ബുദ്ധി വേണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“ശരി.”

“അതെന്താ ആ ശരി?”

“ഒന്നുമില്ല.”

“നീ