Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]
വായുവിൽ നിന്നു.
ഒരു നിമിഷം അഖിലും അജുവും പരസ്പരം നോക്കി.
അഖിൽ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“കണ്ടോ? ചില കാര്യങ്ങളിൽ നമ്മൾ ഇപ്പോഴും ഒരുപോലെയാണ്.”
അജു അവനെ വെറുപ്പോടെ നോക്കി.
അഖിൽ ഗുണ്ടകളോട് പറഞ്ഞു:
“അവൾക്ക് പരിക്കേൽക്കരുത്. സൂക്ഷിച്ച് പിടിക്ക്.”
പിന്നെ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ വായിലെ ടേപ്പ് വലിച്ചുമാറ്റി.
വായിൽ കെട്ടിയ തുണി ഇതിനോടകം അഴിഞ്ഞ മീര ശ്വാസമെടുത്ത ഉടനെ അലറി:
“നീ വൃത്തികെട്ടവനാണ്!”
അഖിൽ ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടിയപോലെ നിന്നു.
“മീര...”
“എന്റെ പേര് വിളിക്കരുത്.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരും വെറുപ്പും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“അജു നിന്നെ സ്വന്തം സഹോദരനെപ്പോലെയാണ് കണ്ടത്.”
അഖിലിന്റെ മുഖം മങ്ങി.
“എനിക്കറിയാം.”
“ഇല്ല. നിനക്കൊന്നും അറിയില്ല. നിനക്കെന്റെ മനസ്സും മനസ്സിലായില്ല.“
“മീര—”
“നീ അവനെ കൊല്ലാൻ നോക്കി!”
“ഞാൻ കൊല്ലാൻ നോക്കിയിട്ടില്ല.”
“അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോഴും കത്തിയുണ്ട്!”
അഖിൽ ആദ്യം അവളെയും പിന്നെ അജുവിനെയും നോക്കി.
“ഞാൻ സഹായം അയയ്ക്കും.”
അജു ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വേദന കാരണം അത് ഒരു മങ്ങിയ ശ്വാസമായി മാറി.
“എപ്പോൾ? ഞാൻ മരിച്ചതിനു ശേഷമോ?”
അഖിൽ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്മിയുമായി ഇവിടെ നിന്ന് വളരെ ദൂരെ എത്തിയ ശേഷം.”
അവൻ കൈയിലെ വാച്ച് നോക്കി.
“അതിനുശേഷം ഞാൻ ആംബുലൻസിനെ വിളിക്കും. സ്ഥലവും പറയും.”
“അതുവരെ?”
അഖിൽ അജുവിനെ നോക്കി.
കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും ആ വിചിത്രമായ സൗഹൃദം.
“അതുവരെ നീ മരിക്കില്ലെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.”
“പ്രതീക്ഷയോ?”
“നീ ശക്തനാണ്.”
“അതുകൊണ്ടാണോ കുത്തിയത്?”
അഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ തിരിഞ്ഞ് ഗുണ്ടകളോട് കൈകൊണ്ട് സൂചന
💬 Comments
View all comments