Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]

നൽകി.

ലച്ചുവിനെ പിടിച്ചിരുന്നവർ അവളെ ജീപ്പിന്റെ ദിശയിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങി.

“വിട്! എന്നെ വിട്!”

അവൾ കാലുകൾ നിലത്തുറപ്പിച്ചു.

ഒരാൾ അവളുടെ കൈകൾ പിന്നിലേക്ക് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. മറ്റൊരാൾ അരികിൽനിന്ന് തള്ളിനീക്കി. മൂന്നാമൻ മുന്നിൽ വഴി തുറന്നു.

“അജൂ!”

അവളുടെ ശബ്ദം രാത്രിയിലൂടെ കീറിമുറിച്ചു.

അജു മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.

വേദന വീണ്ടും ശരീരത്തെ പിടിച്ചുകുലുക്കി.

പക്ഷേ ഈ തവണ അവൻ അതിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അതിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ശരീരത്തിന്റെ ഏത് ചലനത്തിലാണ് വേദന കൂടുന്നത്?

എങ്ങനെ നിന്നാൽ കത്തി കുറച്ച് മാത്രം അനങ്ങും?

എത്ര ആഴത്തിൽ ശ്വസിക്കാം?

ഭാരം ഏത് കാലിലേക്ക് മാറ്റണം?

വർഷങ്ങളായുള്ള കളരിപ്പയറ്റ് പരിശീലനം അവന്റെ ശരീരത്തെ വേദനയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

മുറിവുകൾ.

പേശിവലിവുകൾ.

അസ്ഥികളിൽ പതിക്കുന്ന അടികൾ.

പുലർച്ചെ മുതൽ ശരീരം തളരുന്നതുവരെ നീളുന്ന പരിശീലനം.

വേദന വന്നാൽ അതിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകരുതെന്ന് അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.

അതിനെ തിരിച്ചറിയണം.

വേർതിരിക്കണം.

നിയന്ത്രിക്കണം.

വേദന ശരീരത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ്.

പക്ഷേ മനസ്സിന്റെ യജമാനൻ ആകരുത്.

അജു കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ആദ്യ പകുതിയിൽ തന്നെ കുത്തേറ്റ ഭാഗത്ത് തീപിടിച്ചതുപോലെ തോന്നി.

എങ്കിലും ശ്വാസം നിർത്തിയില്ല.

പതുക്കെ അകത്തേക്ക്.

പിന്നെ പുറത്തേക്ക്.

വീണ്ടും.

ഹൃദയമിടിപ്പ് നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

കാഴ്ചയുടെ അരികുകളിലെ മങ്ങൽ അല്പം കുറഞ്ഞു.

വേദന പോയില്ല.

അത് ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.

നാഡികളിലൂടെ കത്തിക്കയറുന്ന, ഓരോ ചലനത്തിലും ശരീരത്തെ കീറിമുറിക്കുന്ന വേദന.

പക്ഷേ അതിന്റെ തീവ്രതയെ അവന്റെ ശിക്ഷണവും ആത്മനിയന്ത്രണവും പതുക്കെ മറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

വേദന അവനെ നിയന്ത്രിച്ചില്ല.

ഇനി അവൻ വേദനയെ