Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]

നിയന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു.

അജു കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

ലച്ചുവിനെ ജീപ്പിന് സമീപത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു.

അഖിൽ അവരോടൊപ്പം നടക്കാൻ തിരിഞ്ഞു.

അജു കത്തിയുടെ പിടിയിലേക്ക് നോക്കി.

അത് പുറത്തെടുക്കരുത്.

അഖിൽ പറഞ്ഞതിൽ ആ ഭാഗം ശരിയായിരുന്നു.

അതിനെ അധികം അനക്കാനും പാടില്ല.

അവൻ കാലുകൾ നിലത്ത് ഉറപ്പിച്ചു.

തോളുകൾ നേരെയാക്കി.

ഒരു കൈ വയറിനരികിൽ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു. മറ്റേ കൈ പതുക്കെ മുഷ്ടിയായി ചുരുട്ടി.

അഖിൽ എന്തോ അനുഭവപ്പെട്ടതുപോലെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യം അത്ഭുതം തെളിഞ്ഞു.

അജു ഇപ്പോഴും നിൽക്കുന്നു.

മാത്രമല്ല—

അവന്റെ നിൽപ്പ് മാറിയിരുന്നു.

വേദനകൊണ്ട് തകർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരാളുടെ ഭാവമല്ല ഇപ്പോൾ.

ആക്രമിക്കാൻ തക്ക നിമിഷം കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരു പോരാളിയുടെ ഭാവം.

അജുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആശയക്കുഴപ്പം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

അവിടെ ഇപ്പോൾ ഒരു വികാരം മാത്രം.

അടങ്ങാത്ത കോപം.

അവൻ പതുക്കെ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു.

“അഖിൽ.”

അഖിൽ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

അജുവിന്റെ ശബ്ദം ഇത്തവണ വിറച്ചില്ല.

“നീ വളരെ വലിയൊരു തെറ്റാണ് ചെയ്തത്.”

രാത്രിക്കാറ്റിൽ മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ ശക്തമായി ഇളകി.

ദൂരെ ഇടിമുഴങ്ങി.

അഖിലിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ വീണ്ടും ആ തണുത്ത ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“അത് നമുക്ക് കണ്ടറിയാം, അജൂ.”

അജു ലച്ചുവിനെ നോക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ ഭയത്തിനടിയിൽ അവനിലുള്ള വിശ്വാസവും.

അവൻ വീണ്ടും ശ്വാസമെടുത്തു.

വേദനയെ ഉള്ളിലേക്ക് പൂട്ടി.

കാലുകൾ നിലത്തുറപ്പിച്ചു.

ചക്രവ്യൂഹത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ, ശരീരത്തിൽ കത്തിയുമായി, രക്തം വാർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അജു പോരാട്ടം അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.

സത്യത്തിൽ—

അത് ഇപ്പോഴാണ് ആരംഭിച്ചത്.

[തുടർന്ന് വായിക്കുന്നതിനുമുൻപ്, ഈ കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ലൈക്കും കമന്റും ചെയ്യുക. എന്റെ പേരിൽ