Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]

മുറിയിലേക്ക് പോയി.”

അജുവിന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു.

“കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് അമ്മ ചായയുമായി മുകളിലേക്ക് പോയി.”

അഖിലിന്റെ ശബ്ദം വളരെ ചെറുതായി.

“അവിടെ…”

വാക്ക് പുറത്തുവരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി.

“ഫാനിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.”

ലച്ചു കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

അജു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“അമ്മയുടെ നിലവിളി കേട്ടാണ് ഞാൻ ഓടിച്ചെന്നത്,” അഖിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാനും കണ്ടു. ഒരു കുട്ടി ഒരിക്കലും കാണാൻ പാടില്ലാത്ത രീതിയിൽ സ്വന്തം അച്ഛനെ കണ്ടു.”

അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

“അമ്മ അവിടെത്തന്നെ കുഴഞ്ഞുവീണു. ആദ്യം ഹൃദയാഘാതമാണെന്ന് കരുതി. പിന്നെയാണ് സ്ട്രോക്ക് ആണെന്നും തലച്ചോറിൽ പ്രശ്നമുണ്ടായെന്നും മനസ്സിലായത്.”

“ഇപ്പോൾ?”

അഖിൽ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

“ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.”

ഒരു നിമിഷത്തെ ആശ്വാസം അജുവിൽ തെളിഞ്ഞു.

പക്ഷേ അഖിലിന്റെ അടുത്ത വാക്കുകൾ അത് ഇല്ലാതാക്കി.

“ശരീരത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും തളർന്ന നിലയിൽ.”

അവൻ ശൂന്യമായി ചിരിച്ചു.

“ഇന്നും കിടക്കയിലാണ്. സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട്. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ സഹായം വേണം. എന്നെ തിരിച്ചറിയും. പക്ഷേ ചില ദിവസങ്ങളിൽ തിരിച്ചറിയില്ല.”

അജു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“എനിക്കു സംഭവിച്ച എല്ലാത്തിനും കാരണം ആ മനുഷ്യനാണ്,” അഖിൽ പറഞ്ഞു.

“അതുകൊണ്ട് നീ ലക്ഷ്മിയെ ശിക്ഷിക്കുമോ?”

അജുവിന്റെ ചോദ്യം ഉടനെയായിരുന്നു.

അഖിലിന്റെ മുഖം മാറി.

“അവൾ അയാളുടെ ദൗർബല്യമാണ്.”

“അവൾ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.”

“അവൾ അയാളുടെ മകളാണ്.”

“അത് അവളുടെ കുറ്റമല്ല.”

“എന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതും എന്റെ കുറ്റമായിരുന്നില്ല!”

അഖിൽ അലറി.

“എന്റെ അമ്മ തളർന്നുകിടക്കുന്നതും എന്റെ കുറ്റമായിരുന്നില്ല!”

“അതുകൊണ്ട് മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതം തകർക്കാൻ നിനക്ക് അവകാശമില്ല.”

“അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് നീ എന്നെ പഠിപ്പിക്കേണ്ട.”

അഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ദുഃഖം വീണ്ടും ഭ്രാന്തമായ ദേഷ്യത്തിന് വഴിമാറി.