Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]

നിമിഷം കുറഞ്ഞു.

ശശി ചേട്ടൻ.

[അവൻ വന്നിരിക്കുന്നു. ലച്ചുന്റേം അജൂന്റേം ജീവിതത്തിലെ ഡിങ്കൻ.]

ശശി ലച്ചുവിന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.

“മോൾക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ?”

“അജു…”

അവൾ ഉടനെ അജുവിനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

ശശിയുടെ കണ്ണുകൾ അജുവിൽ പതിഞ്ഞു.

ശരീരത്തിൽ തറഞ്ഞ കത്തി.

രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞ വസ്ത്രം.

നിൽക്കാൻ പാടുപെടുന്ന അവസ്ഥ.

ശശിയുടെ മുഖം മാറി.

അതുവരെ ശാന്തമായിരുന്ന കണ്ണുകളിൽ തീപടർന്നു.

“അജുക്കുട്ടാ…”

അഖിലിന് ശശിയെ അറിയില്ലായിരുന്നു.

അവൻ മുന്നോട്ടുവന്ന് വഴിതടഞ്ഞു.

“ആരാടാ കുണ്ണേ നീ?”

ശശി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

ലച്ചുവിനെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റിനിർത്തി.

“മോളവിടെ നിൽക്ക്.”

“ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേടാ തായോളി? നീയേത് മലമൈരനാടാ?”

അഖിൽ ശശിയുടെ മുമ്പിലെത്തി.

“നീ ആരാണെന്ന്?”

ശശി അജുവിന്റെ മുറിവിലേക്കുതന്നെ നോക്കി.

“ഇതാരാ ചെയ്തത്?”

അജു മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അഖിൽ പറഞ്ഞു:

“ഞാനാണ് മൈരേ. നീ എന്ത് ചെയ്യും?”

ശശിയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അഖിലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

ആ നോട്ടത്തിൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അഖിൽ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.

പക്ഷേ ഉടനെ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

“മാറിനിൽക്ക്.”

ശശി അനങ്ങിയില്ല.

“അവനെ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കണം,” ശശി പറഞ്ഞു.

“അതിനു സമയം ആയിട്ടില്ല.”

“നിനക്ക് സമയം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല.”

അഖിലിന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“നിനക്ക് കാര്യങ്ങൾ അറിയില്ല.”

“അറിയേണ്ടതുമില്ല.”

ശശി ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ടുവന്നു.

“എന്റെ ഗുരുവിന്റെ മകനെ കുത്തിയ ആളാണ് നീ. എനിക്കറിയേണ്ടത് അത്ര മാത്രം.”

അഖിൽ പോരാട്ടനില സ്വീകരിച്ചു.

അജുവിന് അവന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലായി.

“അഖിൽ, വേണ്ട.”

അഖിൽ അവനെ നോക്കിയില്ല.

“നിന്നെ നേരിട്ടതുകൊണ്ട് എല്ലാവരെയും നേരിടാമെന്ന് കരുതരുത്,” അജു