Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]

“അഖിൽ—”

“എത്ര പ്രാവശ്യം ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്?”

അവന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് ഉയർന്നു.

“എന്ത് മൈര്?”

“നിനക്കും ലക്ഷ്മിക്കും ഇടയിൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ ഉണ്ടോ … എന്ന് എത്ര തവണ ഞാൻ ചോദിച്ചു?”

അജു അവനെ നോക്കി.

“ആദ്യ ആഴ്ച മുതൽ ഞാൻ ചോദിച്ചിട്ടില്ലേ?”

അഖിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

“അപ്പോൾ നീ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”

അവൻ അജുവിന്റെ ശബ്ദം അനുകരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“‘ഒന്നുമില്ല.’”

വീണ്ടും ഒരു ചുവട്.

“‘അവൾ എന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ് മാത്രമാണ്.’”

മറ്റൊരു ചുവട്.

“‘എനിക്ക് പഠിക്കാനുണ്ട്.’”

അഖിലിന്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ആ വിചിത്രമായ ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“നീ പറഞ്ഞതല്ലേ?”

അജു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

വേദന ഇപ്പോൾ അരക്കെട്ടിൽ നിന്ന് നെഞ്ചിലേക്കും കാലുകളിലേക്കും പടരുന്നതുപോലെ തോന്നി. നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് നിറഞ്ഞു. കാഴ്ചയുടെ അരികുകൾ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

എങ്കിലും അഖിലിന്റെ ഓരോ വാക്കും അവൻ കേട്ടു.

“ഞാൻ ചോദിച്ചു,” അഖിൽ തുടർന്നു. “വീണ്ടും ചോദിച്ചു. പിന്നെയും ചോദിച്ചു. ഓരോ തവണയും നീ കള്ളം പറഞ്ഞു.”

“അപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ... ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”

“മിണ്ടരുത് മൈരേ!”

അഖിൽ അലറി.

ആ അലർച്ചയിൽ താഴെ കിടന്നിരുന്ന ഒരാൾ പോലും ഞെട്ടി തല ഉയർത്തി.

അഖിൽ അജുവിന്റെ നേരെ വിരൽചൂണ്ടി.

“ഇപ്പോഴും ന്യായീകരിക്കുകയാണോ?”

“ഞാൻ കള്ളം പറയുവല്ല.”

“പറഞ്ഞു!”

“അന്ന് അവൾ എന്റെ സുഹൃത്ത് മാത്രമായിരുന്നു.”

“പിന്നെ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും നീ അവളുടെ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നത്?”

അജു ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

“അവൾ ക്ലാസിൽ വന്നില്ലെങ്കിൽ നീ എന്തിനാണ് വാതിലിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നത്?”

അഖിലിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“അവൾ മെസേജ് അയച്ചാൽ എന്തിനാണ് നിന്റെ മുഖത്ത്