Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]

ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

അജു അഖിലിനെ നോക്കി.

“അവളെ വിടാൻ പറ.”

അഖിൽ ലച്ചുവിനെ നോക്കി. അവളുടെ നിലവിളിയും പ്രതിരോധവും വളരെ ദൂരെയുള്ളൊരു കാഴ്ചപോലെ കുറച്ചുനേരം നിരീക്ഷിച്ചു.

അജുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

“എന്ത് മൈരാണ് നീ ചെയ്യുന്നത്?”

അഖിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“ലച്ചുവും മീരിയും നിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളല്ലേ? ഞാൻ ഞാൻ നിന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് അല്ലെ നായെ. ”

അജു മീരയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

അവൾ ഇപ്പോഴും കസേരയിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. കണ്ണുനീർ മുഖത്തിലൂടെ ഒഴുകി. വായിലെ ടേപ്പിനടിയിൽ നിന്ന് അവൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

“അഖിലും മീരയും...” അജു വേദനയോടെ ശ്വാസമെടുത്തു. “അജുവും ലച്ചുവും... നമ്മൾ നാലുപേർ. അതല്ലായിരുന്നോ?”

അഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“കാന്റീനിൽ ഒരു കുടുംബം പൊലെ ഒരുമിച്ചിരുന്നില്ലേ?”

അജുവിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“ക്ലാസിൽ... ഹൃദയം തുറന്നു ചിരിച്ചില്ലേ?”

അവൻ കൈകൊണ്ട് മുറിവിന് അരികിൽ തൊടാതെ വയർ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.

“എന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞപ്പോൾ നീ അറിഞ്ഞ ഭാവം കാണിക്കാതെ കൂടെ നിന്നില്ലേ?”

അഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം മാറ്റമുണ്ടായി.

“നീ എന്റെ സുഹൃത്തല്ലേടാ?”

ആ ചോദ്യം കേട്ടതോടെ അഖിലിന്റെ മുഖം മുഴുവൻ മാറി.

ഇതുവരെ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞുനിന്ന കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് ശാന്തമായി.

ചുണ്ടുകളിലെ പരിഹാസം മാഞ്ഞു.

അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് കുറ്റബോധംപോലെ എന്തോ തെളിഞ്ഞു.

“അതെ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

അജു ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ നോക്കി.

അഖിൽ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“അതെ, അജൂ.”

ശബ്ദം വളരെ സൗമ്യമായിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് അലറിയത് മറ്റൊരാളാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നത്ര സൗമ്യം.

അവൻ അജുവിന്റെ മുൻപിൽ നിന്നു.

രക്തം കണ്ടപ്പോൾ മുഖത്ത് യഥാർത്ഥമായ ആശങ്ക