Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]

തെളിഞ്ഞു.

“സോറി.”

അജു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“ശരിക്കും സോറി, ഡാ.”

അഖിൽ കത്തിയുടെ പിടിയിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.

അജു പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ ചലനം വീണ്ടും വേദനയുണ്ടാക്കി.

“തൊടരുത്.”

“ഞാൻ എടുക്കാനല്ല നോക്കിയത്.”

അഖിൽ രണ്ടു കൈകളും ഉയർത്തി.

“നീയും എടുക്കരുത്.”

അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഗൗരവമായ മുന്നറിയിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

“കത്തി പുറത്തെടുക്കരുത്, അജൂ.”

“നീ കുത്തിയ കത്തിയെക്കുറിച്ച്... ഇപ്പോൾ നീ എനിക്ക് ഉപദേശം തരുകയാണോ?”

അഖിലിന്റെ മുഖത്ത് വേദന നിറഞ്ഞു.

“അതെ. കാരണം അത് പുറത്തെടുത്താൽ രക്തസ്രാവം നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റില്ല.”

അവൻ കത്തിയുടെ സ്ഥാനം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.

“അത് വളരെ ആഴത്തിലാണ് പോയത്.”

അജു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“ഒരുപക്ഷേ കുടലിനും പരിക്ക് പറ്റിയിട്ടുണ്ടാകും. ഇപ്പോൾ ആ ബ്ലേഡ് തന്നെയാണ് മുറിവിൽ ഒരു തടസ്സംപോലെ നിൽക്കുന്നത്. നീ അത് വലിച്ചെടുത്താൽ നിന്നെ രക്ഷിക്കുന്നത് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകും.”

ഒരു ഡോക്ടറുടെ ശാന്തതയോടെയാണ് അഖിൽ അത് പറഞ്ഞത്.

അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും വികാരാധീനമായി.

“ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല.”

അജു പരിഹാസത്തോടെ ശ്വാസം വിട്ടു.

“പിന്നെ വേറെ എന്ത് മൈരാ നീ ഉദ്ദേശിചെ?”

“എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.”

“എപ്പോഴും വേറെ വഴിയുണ്ട്. അല്ലാതെ ഒരാളെ ചുമ്മാ കുത്തുവല്ല മൈരേ വേണ്ടത്.”

“ഇല്ല!”

അഖിലിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉയർന്നു.

പിന്നെ ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾക്കകം അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

“ഇല്ല, അജൂ,” അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “ഇത്തവണ ഇല്ലായിരുന്നു.”

അവന്റെ ഭാവം ഓരോ നിമിഷവും മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം ദേഷ്യം.

അടുത്ത നിമിഷം കുറ്റബോധം.

പിന്നെ