Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]

സൗഹൃദം.

അതിനു പിന്നാലെ വീണ്ടും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തണുപ്പ്.

ഒരേ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പരസ്പരം പോരാടുന്ന വിരുദ്ധ മനസ്സുകൾപോലെ.

“ഈ കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളിൽ,” അഖിൽ പറഞ്ഞു, “ആദ്യമായാണ് ഞാൻ ഒരാളെ യഥാർത്ഥ സുഹൃത്തായി കണ്ടത്.”

അവൻ അജുവിന്റെ തോളിൽ തൊടാൻ ശ്രമിച്ചു.

അജു മാറിനിന്നു.

അഖിലിന്റെ കൈ വായുവിൽ നിന്നു.

“നമ്മൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന ഓരോ ദിവസവും എനിക്ക് സത്യമായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ. കാന്റീനിൽ. പരീക്ഷക്കാലത്ത്. നീ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതും, ഞാൻ നിന്നെ ശല്യം ചെയ്തതും—അതൊന്നും അഭിനയമായിരുന്നില്ല.”

“പിന്നെ ഇതെന്താണ്?”

“ഇതും സത്യമാണ്.”

“രണ്ടും ഒരേസമയം സത്യമാകില്ല.”

“എനിക്ക് ആകും.”

അഖിൽ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ വീണ്ടും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്.”

അജുവിന് മുന്നിലുള്ള മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാകാതെയായി.

“നിനക്ക് എന്നോട് ശരിക്കും സൗഹൃദമുണ്ടെങ്കിൽ ഇവരെ വിട്.”

അഖിൽ ലച്ചുവിനെ നോക്കി.

അവൾ ഇപ്പോഴും മൂന്നു പേരുടെ പിടിയിൽ കുതറുകയായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ അജുവിൽ മാത്രം. ഓരോ തവണ അവൻ വേദനകൊണ്ട് ചലിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“അത് പറ്റില്ല,” അഖിൽ പറഞ്ഞു.

“എന്തിന്?”

“കാരണം ഞാൻ വന്നത് അവൾക്കുവേണ്ടിയാണ്.”

“ആർക്കുവേണ്ടി?”

“ലക്ഷ്മിക്കുവേണ്ടി.”

അജുവിന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“നിനക്ക് അവളെ എവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകേണ്ടത്?”

“അത് ഇപ്പോൾ അറിയേണ്ട കാര്യമില്ല.”

“നീയാണോ ആദ്യം ആ ഗുണ്ടകളെ അയച്ചത്?”

അഖിൽ മിണ്ടിയില്ല.

ആ നിശ്ശബ്ദത തന്നെ മറുപടിയായിരുന്നു.

അജുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തിരിച്ചറിവ് തെളിഞ്ഞു.

“കോളേജിന് മുന്നിൽ വന്ന അഞ്ചുപേരും...”

“പദ്ധതി വേറെയായിരുന്നു,” അഖിൽ പറഞ്ഞു. “നീ എല്ലാം കുഴപ്പിച്ചു.”

“നീ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്. ശരിയായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും പകുതി ഉത്തരവും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടാകും.”

“എന്തിനാണ്