Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു:

“ഞാൻ നോക്കിയിട്ടുണ്ട്.”

“എത്രയായി?”

“ഒന്നുമായില്ല.”

“എന്ത് ഒന്നുമില്ല?”

“നിങ്ങൾ ഒന്നും അടയ്ക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് ഹോസ്പിറ്റലീന്നു പറഞ്ഞു.”

അമ്മ ഉടനെ എതിർത്തു.

“അത് പറ്റില്ല, മോളെ.”

“എന്താ പറ്റാത്തത്?”

“ചികിത്സയുടെ പണം ഞങ്ങൾ അടയ്ക്കണം.”

“ഈ ആശുപത്രിയിൽ അത്യാവശ്യ ചികിത്സ ലഭിച്ച വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് സഹായപദ്ധതിയുണ്ട്.”

ദിവ്യ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

“അത് ഇന്നലെയാണോ തുടങ്ങിയത്?”

ലച്ചു കണ്ണുകൾ വെട്ടിച്ചു.

“വളരെ പഴയ പദ്ധതിയാണ്.”

അജു ചിരി അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അമ്മ കുറച്ചുനേരം തർക്കിച്ചെങ്കിലും ലച്ചു സമ്മതിച്ചില്ല.

“അജു സുഖപ്പെട്ടിട്ട് ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം. ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോകാം.”

അവസാനം എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു.

ആശുപത്രിയുടെ വാഹനം അവരെ വീട്ടിലെത്തിക്കാൻ ഒരുക്കിയിരുന്നു.

പക്ഷേ ലച്ചു തന്നെ അജുവിന്റെ അരികിലിരുന്നു. അമ്മയും ദിവ്യയും സാധനങ്ങളുമായി മുന്നേ പോയി.

വഴിയിലുടനീളം ഓരോ കുഴിയിലും ഡ്രൈവറോട് പതുക്കെ പോകാൻ പറഞ്ഞു.

“നീ പറഞ്ഞാൽ റോഡിലെ കുഴികൾ പോലും പേടിച്ച് മാറുമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്.”

അജു പറഞ്ഞു.

“നിനക്ക് വേദനയുണ്ടെങ്കിൽ തമാശ പറയണ്ട.”

“ഇപ്പോൾ കുറവാണ്.”

“എന്നാലും.”

വാഹനം തറവാട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

അജുവിന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.

സ്വന്തം വീട്.

പരിചിതമായ മരങ്ങൾ.

ചെരിഞ്ഞ ഗേറ്റ്.

വരാന്ത.

വാഹനം മുറ്റത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ലച്ചു പെട്ടെന്ന് നേരെ ഇരുന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ മുറ്റത്തിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് പതിഞ്ഞു.

അവിടെ കറുപ്പുനിറത്തിലുള്ള ഒരു ബെന്റ്ലി പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്നു.

അജു അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“ആരുടെ കാറാണത്?”

ലച്ചുവിന്റെ മുഖം മാറി.

“എന്റേത്.”

“എന്ത്?”

“ആ കാർ എന്റേതാണ്.”

അവൾ വാഹനം പൂർണ്ണമായി നിൽക്കുന്നതിനു മുമ്പേ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ലച്ചു ഇറങ്ങി.

അജു