Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

പതുക്കെ പിന്നാലെ ഇറങ്ങി.

വരാന്തയിൽ അമ്മയും ദിവ്യയും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർക്കെതിരെ മറ്റൊരാൾ.

വെള്ള ഷർട്ടും ഇരുണ്ട പാന്റും ധരിച്ച മധ്യവയസ്കൻ.

മുടിയിൽ അല്പം നര.

മുഖത്ത് ശാന്തമായ ഗൗരവം.

ലച്ചുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റു.

അവളുടെ അച്ഛൻ.

കൃഷ്ണൻ മേനോൻ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം മകളിലേക്കുപോയി.

പിന്നെ അജുവിലേക്ക്.

“ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്, അർജുൻ?”

“കുഴപ്പമില്ല, സാർ.”

“നന്നായി വിശ്രമിക്കണം.”

“ശരി.”

ലച്ചു നേരെ അച്ഛന്റെ മുന്നിലെത്തി.

“നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോയിട്ട് സംസാരിക്കാം.”

കൃഷ്ണൻ മേനോൻ അവളെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.

“അതിനു തന്നെയാണ് വന്നത്.”

അവൾ മിണ്ടിയില്ല.

“നിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ.”

അമ്മ എഴുന്നേറ്റു.

“മോൾ ഇത്രയും ദിവസം ഇവിടെ ഉണ്ടായത് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും ബുദ്ധിമുട്ടായിട്ടില്ല.”

“എനിക്കറിയാം.”

അദ്ദേഹം വളരെ മാന്യമായി പറഞ്ഞു.

“അവളെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ നോക്കിയതിന് നന്ദിയുണ്ട്.”

ലച്ചു അജുവിനെ നോക്കി.

അവന്റെ മുഖത്ത് ആശങ്ക.

അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി.

‘ഒന്നുമില്ല’ എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ.

“ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം.”

അവൾ അജുവിനോട് പറഞ്ഞു.

“വിളിക്കണം.”

“വിളിക്കാം.”

അവൾ വാഹനത്തിലേക്ക് നടന്നു.

കൃഷ്ണൻ മേനോൻ എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു.

പിന്നെ മകളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.

ബെന്റ്ലി ഗേറ്റ് കടന്നു പുറത്തേക്ക് പോയി.

അജു അത് നോക്കിനിന്നു.

എന്തുകൊണ്ടോ നെഞ്ചിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞു.

കാറിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദത.

ലച്ചു ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.

അച്ഛൻ അരികിലുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അദ്ദേഹം വളരെ ദൂരെയാണെന്ന് തോന്നി.

യാത്രയുടെ ഭൂരിഭാഗവും ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഗേറ്റ് തുറന്നു.

പരിചിതമായ ഫൗണ്ടൻ.

അലങ്കാരച്ചെടികൾ.

വലിയ വീട്.

ലച്ചു കാറിൽനിന്നിറങ്ങി.

ഒരാഴ്ച മുമ്പ് വിട്ടുപോയ