Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

ലച്ചുവിന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“അവന് പണമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണോ ?”

“അല്ല.”

“അവന്റെ കുടുംബം നമ്മളെപ്പോലെ അല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണോ ?”

“അല്ല.”

“പിന്നെ?”

അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം മകളെ നോക്കി.

“ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയെ പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ചതാണെന്ന് നിനക്കറിയാം.”

ലച്ചുവിന്റെ ദേഷ്യം അല്പം കുറഞ്ഞു.

“അറിയാം.”

“അന്ന് അവളുടെ കുടുംബം എന്നെ അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. എനിക്ക് ഇപ്പോഴുള്ളതിന്റെ ചെറിയൊരു ഭാഗം പോലും അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”

അദ്ദേഹം ശാന്തമായി തുടർന്നു:

“പണം നോക്കി പ്രണയത്തെ അളക്കരുതെന്ന് ഞാൻ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് പഠിച്ചതാണ്.”

“പിന്നെ അജുവിനെ എന്തിന് എതിർക്കുന്നു?”

“ഞാൻ അവനെ എതിർക്കുന്നില്ല.”

“അപ്പൊ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത്?”

“ഇപ്പോൾ അവൻ നിനക്കു യോജിച്ചവനല്ലെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ഒരിക്കലും യോജിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”

ലച്ചു വീണ്ടും ഇരുന്നു.

കൃഷ്ണൻ മേനോൻ മുന്നോട്ടുചാഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെയും പ്രായം എത്രയാണ്?”

“അത് പ്രധാനമല്ല.”

“വളരെ പ്രധാനമാണ്.”

“ഞങ്ങൾ കുട്ടികളല്ല.”

“മുതിർന്നവരുമല്ല.”

അവൾ പ്രതിഷേധിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം കൈ ഉയർത്തി.

“കേൾക്ക്.”

ലച്ചു മിണ്ടാതായി.

“നിനക്കു എഞ്ചിനീയറിങ് എത്രമാത്രം ഇഷ്ടമാണ്?”

അവൾ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“സത്യം പറയണം.”

“കുഴപ്പമില്ല.”

“അതാണ് പ്രശ്നം.”

“എന്ത്?”

“നീ അതിനെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല.”

“എന്നാലും പഠിക്കാം.”

“പഠിക്കാം. പക്ഷേ അതിനുശേഷം?”

അവൾ തലകുനിച്ചു.

“നീ എന്റെ ഏക അവകാശിയാണ്.”

ലച്ചുവിന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“എനിക്ക് കമ്പനി വേണ്ട.”

“ഇപ്പോൾ വേണ്ടെന്ന് പറയാം.”

“എപ്പോഴും വേണ്ട.”

“അത് എന്നോടുള്ള നിന്റെ ദേഷ്യമാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.”

അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:

“ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ സാമ്രാജ്യം പണം മാത്രമല്ല. ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങൾ അതിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു. കമ്പനികൾ, ആശുപത്രികൾ, സാമ്പത്തിക സ്ഥാപനങ്ങൾ, നിർമാണപ്രവർത്തനങ്ങൾ. അതെല്ലാം ഭാവിയിൽ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള