Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

ഒരാളുടെ കൈകളിലെത്തണം.”

“അതിന് ആളുകളെ നിയമിക്കാം.”

“നേതൃത്വം നിയമിക്കാൻ കഴിയില്ല. പഠിപ്പിക്കാം. വളർത്താം. പക്ഷേ ചുമതല അവസാനം ഉടമസ്ഥതയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.”

ലച്ചു മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

“നിന്നെ ഒരു പ്രത്യേക ബിരുദത്തിലേക്ക് നിർബന്ധിക്കരുതെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് നിനക്കിഷ്ടമുള്ള കോഴ്സ് പഠിക്കാൻ അനുവദിച്ചു.”

“അത് വലിയ ഔദാര്യമാണോ?”

“അല്ല. ഒരു അച്ഛന്റെ കടമ.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യമില്ല.

“പക്ഷേ എന്റെ പദ്ധതി വ്യക്തമായിരുന്നു. ബിരുദം കഴിഞ്ഞ് നീ മാനേജ്മെന്റ് പഠിക്കണം. കമ്പനി എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നറിയണം. തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ പഠിക്കണം.”

“അതിൽ അജു എങ്ങനെ തടസ്സമാകുന്നു?”

കൃഷ്ണൻ മേനോൻ നേരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“അവൻ നിന്നെ തടയുന്നില്ല. നീ നിന്നെത്തന്നെ അവനു ചുറ്റും പൂട്ടുകയാണ്.”

ലച്ചു ഞെട്ടി.

“എന്ത്?”

“ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ നീ നിന്റെ പഠനം മറക്കുന്നു. നിന്റെ സുരക്ഷ മറക്കുന്നു. വീട്ടിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ദിശയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് നിർത്തുന്നു.”

“അവനുവേണ്ടി ഞാൻ ഒന്നും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല.”

“ഇനിയും.”

ആ ഒരു വാക്ക് അവളെ നിശ്ശബ്ദയാക്കി.

“അർജുൻ നല്ല ചെറുപ്പക്കാരനാകും. ധൈര്യമുണ്ട്. ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തി. അതിന് ഞാൻ അവനോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”

“പിന്നെ?”

“അവന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്താണ്?”

“കുടുംബത്തെ നോക്കണം. നല്ല ജോലി നേടണം.”

“നിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ?”

ലച്ചു മിണ്ടിയില്ല.

“അതാണ് എന്റെ ചോദ്യം. നിനക്ക് സ്വന്തം ലക്ഷ്യമുണ്ടോ? അതോ അവന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ നിന്നെത്തന്നെ ചേർക്കുകയാണോ?”

അവൾ എഴുന്നേറ്റു ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.

“എനിക്ക് അവനെ വിട്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല.”

“ഞാൻ എന്നും വിട്ടുപോകാൻ പറഞ്ഞില്ല.”

അവൾ തിരിഞ്ഞു.

“പിന്നെ?”

“എന്നോടൊപ്പം അമേരിക്കയിലേക്ക് വാ.”