Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

പോകണം?”

“ക്രമീകരണങ്ങൾ പൂർത്തിയായാൽ.”

“ഞാൻ വരാം.”

കൃഷ്ണൻ മേനോന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.

“പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധന.”

“പറ.”

“അജു പൂർണ്ണമായി സുഖപ്പെടുന്നതുവരെ ഞാൻ പോകില്ല.”

അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.

“ശരി.”

“അവനെ ആരും ഉപദ്രവിക്കരുത്.”

“അർജുനെ ആരും തൊടില്ല.”

“അത് വാക്കാണോ?”

“എന്റെ വാക്ക്.”

ലച്ചു തലകുലുക്കി.

സംഭാഷണം അവസാനിച്ചു.

പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിലെ ഭയം അവസാനിച്ചില്ല.

സന്ധ്യയായപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും തറവാട്ടിലെത്തി.

അജു വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അരികിൽ മരുന്നുകൾ.

മടിയിൽ പുസ്തകം.

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ മുഖം തെളിഞ്ഞു.

“ഇത്ര വേഗം തിരികെ വന്നോ?”

ലച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ നേരെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

അമ്മ അടുക്കളയിലായിരുന്നു.

ദിവ്യ മുറിയിൽ ക്ലാസ് എടുക്കുകയായിരുന്നു.

ലച്ചു അജുവിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.

എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.

അച്ഛനുമായുള്ള സംഭാഷണം.

അമേരിക്ക.

പഠനം.

വേർപാട്.

ഭയം.

അഖിലിന്റെ അജ്ഞാതമായ അവസ്ഥ.

അജുവിന്റെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക.

പക്ഷേ ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“എന്താ?”

അജു ചോദിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല.”

അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു.

അവന്റെ അരക്കെട്ടിലെ മുറിവിൽ തട്ടാതിരിക്കാനായി സൂക്ഷിച്ച് കൈകൾ തോളിലൂടെ ചുറ്റി.

അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

വളരെ മുറുകെ.

അജു ആദ്യം അമ്പരന്നു.

പിന്നെ അവളുടെ പുറത്ത് കൈവച്ചു.

“ലച്ചു?”

അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ?”

“ഇല്ല.”

“അച്ഛൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല.”

അജുവിന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേർന്ന് കിടന്നതുകൊണ്ട് അവന്റെ ഓരോ മിടിപ്പും അവൾക്കു കേൾക്കാമായിരുന്നു.

വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മിസ് ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ശബ്ദം.