Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

തോന്നുന്നത്.”

അജു ക്ഷീണത്തോടെ ചിരിച്ചു.

അമ്മയുടെ ശ്രദ്ധ ഉടനെ ലച്ചുവിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

“നീ എഴുന്നേൽക്ക്.”

“എന്തിനാ അമ്മേ?”

“ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ.”

“എനിക്ക് വിശപ്പില്ല.”

“അതൊന്നും എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട.”

“അമ്മേ, ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോളാം.”

“കഴിഞ്ഞ ദിവസം നീ ശരിക്ക് ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് നഴ്സ് പറഞ്ഞു.”

“ചായ കുടിച്ചല്ലോ.”

“ചായ ഭക്ഷണമാണോ?”

“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”

അമ്മ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

“നിന്നെ ഞാൻ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകേണ്ടിവരുന്നതിന് മുമ്പ് എഴുന്നേൽക്ക്.”

ലച്ചു അജുവിനെ നോക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാനുള്ള മടി വ്യക്തമായിരുന്നു.

അജു പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“പോയിട്ട് വാ.”

“എന്തെങ്കിലും വേണമെങ്കിൽ?”

“ദിവ്യേച്ചി ഉണ്ടല്ലോ.”

“ഞാൻ വേഗം വരാം.”

അമ്മ ലച്ചുവിന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.

“വേഗമൊന്നും വേണ്ട. മര്യാദയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടേ തിരികെ വരാവൂ.”

“പക്ഷേ അമ്മേ...”

“വാ, മോളെ.”

ലച്ചു മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ എഴുന്നേറ്റു.

വാതിലിനരികിലെത്തിയിട്ടും രണ്ടു തവണ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അമ്മ ഒടുവിൽ അവളെ ചെറുതായി തള്ളിക്കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

വാതിൽ അടഞ്ഞു.

മുറിയിൽ അജുവും ദിവ്യയും മാത്രം.

കുറച്ചുനേരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.

ദിവ്യ കൈകൾ നെഞ്ചിൽ കെട്ടി അവനെ നോക്കി.

“എന്താ?”

അജു ചോദിച്ചു.

“എനിക്കറിയില്ല.”

“എന്തറിയില്ല?”

“എവിടെനിന്ന് തുടങ്ങണമെന്ന്.”

“എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിച്ചത്?”

ദിവ്യയുടെ മുഖത്തെ കളിചിരി മാഞ്ഞു.

അവൾ കട്ടിലിനരികിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

“നിനക്ക് അവസാനമായി എന്താണ് ഓർമ്മ?”

അജു കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഓർത്തു.

“ശശിച്ചേട്ടൻ എത്തിയത്.”

“പിന്നെ?”

“ലച്ചു സുരക്ഷിതയാണെന്ന് കണ്ടു.”

“പിന്നെ?”

“ഒന്നുമില്ല.”

ദിവ്യ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“ശശിച്ചേട്ടൻ രാത്രി വീട്ടിലേക്ക് ഓടിവന്നു.”

അജു അവളെ