Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

നോക്കി.

“വസ്ത്രത്തിലാകെ നിന്റെ രക്തം. മുഖം കണ്ടപ്പോഴേ എന്തോ സംഭവിച്ചെന്ന് മനസ്സിലായി.”

ദിവ്യയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“നിന്നെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞു. അമ്മ അവിടെത്തന്നെ വീഴും എന്നായിരുന്നു ഞാൻ കരുതിയത്.”

അജു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“ഞങ്ങൾ ആശുപത്രിയിലെത്തുമ്പോൾ നിന്നെ ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയിരുന്നു.”

അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.

“ലച്ചു പുറത്തുണ്ടായിരുന്നു.”

“അവൾക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ?”

“ശരീരത്തിന് ഒന്നും പറ്റിയില്ല.”

ദിവ്യ അജുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“പക്ഷേ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പേടിയായി.”

“എന്തിന്?”

“നിന്റെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചതുപോലെയായിരുന്നു.”

അജുവിന്റെ മുഖം മാറി.

“അവളുടെ വസ്ത്രത്തിലും കൈകളിലും മുഖത്തുപോലും രക്തം. തറയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കരഞ്ഞില്ല. സംസാരിച്ചില്ല. ആരെയും നോക്കിയില്ല.”

ദിവ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ രാത്രിയുടെ ഭയം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.

“ഞാൻ അടുത്തുചെന്ന് വിളിച്ചു. ലച്ചു എന്ന്. അവൾ എന്നെ നോക്കിയില്ല. അമ്മ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. പ്രതികരണമില്ല.”

“എത്രനേരം?”

“ഓപ്പറേഷൻ തീരുന്നതുവരെ.”

അജു മുകളിലെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കി.

“ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്ന് നീ അപകടനില കടന്നെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൾ വീണ്ടും ശ്വസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയത്.”

ദിവ്യ തുടർന്നു:

“അവൾ ആദ്യം ചോദിച്ചത് നീ എപ്പോഴാണ് കണ്ണുതുറക്കുക എന്നായിരുന്നു. പിന്നെ ഡോക്ടർക്ക് പിന്നാലെ നടന്നു. എന്തൊക്കെ മരുന്നുകൾ. എന്തൊക്കെ പരിശോധനകൾ. എന്തെങ്കിലും അപകടമുണ്ടോ. എല്ലാം ചോദിച്ചു.”

“ശശിച്ചേട്ടൻ?”

“അദ്ദേഹത്തിനും ചെറിയ പരിക്കുകളുണ്ടായിരുന്നു. നിന്നെ ആംബുലൻസിൽ കയറ്റിയ ശേഷം പൊലീസിനോട് സംസാരിച്ചു. പിന്നെ ആശുപത്രിയിൽ വന്നു.”

“മീര?”

“അവൾക്കും ചെറിയ പരിക്കുകൾ. പൊലീസ് മൊഴിയെടുത്തു. അവളുടെ വീട്ടുകാർ വന്നു കൊണ്ടുപോയി.”

അജുവിന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.

“അഖിൽ?”

ദിവ്യയുടെ മുഖം കടുത്തു.

“പൊലീസിന് കിട്ടിയില്ല.”

“എന്ത്?”