Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

സ്റ്റേബിൾ. പരിശോധനകൾ നല്ലതാണ്. ആശങ്കപ്പെടേണ്ട സാഹചര്യമില്ല.”

“മുറിവ്?”

“ശരിയായി ഭേദമാകുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോൾ പ്രധാനമായും വിശ്രമം വേണം.”

“ആന്തരിക രക്തസ്രാവം വീണ്ടും ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത?”

“റിപ്പോർട്ടുകളിൽ അങ്ങനെയൊരു സൂചനയില്ല. നിരീക്ഷണം തുടരും.”

ഡോക്ടർ ഓരോ ചോദ്യത്തിനും അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ മറുപടി നൽകി.

ലച്ചു തലകുലുക്കി.

“എന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടെങ്കിൽ ഉടനെ എന്നെ അറിയിക്കണം.”

“തീർച്ചയായും.”

ഡോക്ടറും നഴ്സുമാരും പുറത്തേക്ക് പോയി.

ദിവ്യ അവരുടെ പിന്നാലെ നോക്കി.

അവളുടെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായ സംശയം.

അമ്മയ്ക്കും അതേ ഭാവം.

ലച്ചു അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ദിവ്യ ചോദിച്ചു:

“മോളെ.”

“എന്താ ചേച്ചി?”

“നീ ആരാണ്?”

ലച്ചു ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.

“ഞാനോ?”

“അതെ.”

“അജുവിന്റെ ഫ്രണ്ട്.”

“അത് ഞങ്ങൾക്കറിയാം.”

ദിവ്യ ഭ്രൂവരി ഉയർത്തി.

“പക്ഷേ ഇവിടെയുള്ളവർക്ക് നീ വേറെ എന്തോ ആണ്.”

ലച്ചു അജുവിനെ നോക്കി.

അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ അഭിനയിച്ചു.

“അജൂ.”

അവൾ വിളിച്ചു.

മറുപടിയില്ല.

“നാടകം വേണ്ട.”

അവൻ കണ്ണുതുറന്നു.

“ഞാൻ എന്തു ചെയ്തു?”

അമ്മ ഇരുവരെയും നോക്കി.

“നിങ്ങൾ ഞങ്ങളിൽനിന്ന് എന്തോ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.”

ലച്ചു വേഗം പറഞ്ഞു:

“അതൊക്കെ പിന്നെ പറയാം അമ്മേ. ആദ്യം ഇവൻ സുഖപ്പെടട്ടെ.”

ദിവ്യ പറഞ്ഞു:

“ശരി. പക്ഷേ ആ ‘പിന്നെ’ അധികം വൈകില്ല.”

അടുത്ത ദിവസങ്ങൾ പതുക്കെയാണ് നീങ്ങിയത്.

പകൽ അമ്മയും ദിവ്യയും ആശുപത്രിയിൽ ഉണ്ടാകും.

അമ്മ വീട്ടിൽനിന്ന് ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവരും. ഡോക്ടർ അനുവദിച്ച ഭക്ഷണം മാത്രമേ അജുവിന് നൽകൂ. രുചിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ മുഖം ചുളിച്ചാൽ അമ്മ ശകാരിക്കും.

ദിവ്യ കോളേജുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു.

അസൈൻമെന്റുകൾ ശേഖരിച്ചു.

അധ്യാപകരോട് സംസാരിച്ചു.

ക്ലാസ് നോട്ടുകൾ ഒത്തുചേർത്തു.