Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

മീര എല്ലാ ദിവസവും വിളിച്ചു.

ആദ്യമായി ആശുപത്രിയിൽ വന്നപ്പോൾ അജുവിനെ കണ്ടതുമാത്രം അവൾ കരഞ്ഞുപോയി.

“നീയൊക്കെ എന്തിനാണ് ഹീറോ കളിക്കാൻ പോകുന്നത്?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ പോയില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു?”

“പോലീസിനെ വിളിക്കുമായിരുന്നു.”

“അവർ നിങ്ങളെ കൊല്ലുമെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”

“എന്നാലും ഒറ്റയ്ക്ക് വരരുതായിരുന്നു.”

മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും അന്ന് രാത്രിയുടെ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.

അഖിലിന്റെ പേര് വന്നാൽ അവൾ മിണ്ടാതാകും.

പകൽ അമ്മയും ദിവ്യയും.

രാത്രിയിൽ ലച്ചു.

ആശുപത്രിയിലെത്തുന്ന സമയം ഒരിക്കലും മാറിയില്ല.

വൈകുന്നേരം ആറരയാകുമ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കും.

കയ്യിൽ ബാഗ്.

ചിലപ്പോൾ പുസ്തകങ്ങൾ.

ചിലപ്പോൾ അജുവിന്റെ ക്ലാസ് നോട്ടുകൾ.

ചിലപ്പോൾ ഭക്ഷണം.

ലച്ചു അകത്തേക്ക് വരും.

“സുഖമാണോ രോഗീ?”

“രാവിലെ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ.”

“നിനക്ക് എന്നെ മിസ് ചെയ്തില്ലേ?”

“ഇല്ല.”

“കള്ളം.”

“നിനക്കു തെളിവുണ്ടോ?”

“മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം.”

“എന്റെ മുഖത്ത് എന്താ?”

“ഞാൻ വന്ന സന്തോഷം.”

അവൾ രാത്രിയിൽ കസേരയിൽ ഇരിക്കും. ബൈസ്റ്റാൻഡർ ബെഡ് ഉണ്ടേലും അവൾ അവന്റെ സമീപത്തെ കസേരയിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല.

മരുന്ന് കൊടുക്കേണ്ട സമയം ശ്രദ്ധിക്കും.

നഴ്സുമാർ വരുമ്പോൾ എല്ലാം ചോദിച്ചറിയും.

അജു ഉറങ്ങുന്നതുവരെ സംസാരിക്കും.

ചിലപ്പോൾ അവനേക്കാൾ മുമ്പ് കസേരയിൽത്തന്നെ ഉറങ്ങിപ്പോകും.

ഒരു രാത്രിയിൽ അജു ചോദിച്ചു:

“നീ വീട്ടിൽ പോകുന്നില്ലേ?”

“ഇതാണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ വീട്.”

“ഞാൻ ആശുപത്രിയെക്കുറിച്ചാണ് ചോദിച്ചത്.”

“എനിക്ക് ഇവിടെ സ്യൂട്ട് ബുക്ക് ചെയ്യട്ടെ?”

“നിന്റെ ആശുപത്രിയല്ലേ. എന്തുവേണമെങ്കിലും ചെയ്യാം.”

ലച്ചു നിശ്ചലമായി.

“നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”

“ആദ്യം വന്ന ദിവസം തന്നെ.”

“എങ്ങനെ എന്ന് പറ?”

“ദിവ്യേച്ചി ആശുപത്രിയുടെ പേര് പറഞ്ഞു. പിന്നെ നിന്നോടുള്ള