Chapter Title : അസ്ത്രലാഭം [കത്തനാർ]

“ഏത് പൂക്കൂട്?”

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്കു മറഞ്ഞു.

അജു വീണ്ടും ലച്ചുവിനെ നോക്കി.

ഇപ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ മറ്റാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ലച്ചു വരാന്തയുടെ നടുവിലേക്കു നടന്നു.

അജുവിന്റെ തൊട്ടുമുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ നിർത്തി.

“സുഖമാണോ?”

അവൻ അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ടു തന്നെ പറഞ്ഞു:

“അത് ഫോണിൽ ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”

“ഫോണിൽ ചോദിച്ചാൽ നീ ‘സുഖം’ എന്ന് പറയും.”

“ഇപ്പോഴും സുഖമാണ്.”

“നേരിൽ കണ്ടാൽ കള്ളമാണോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാമല്ലോ.”

“എന്നിട്ട്?”

അവൾ അവനെ തലമുതൽ കാൽവരെ നോക്കി.

“കുഴപ്പമില്ല.”

“അത്രേയുള്ളോ?”

“കുറച്ച് ഗൗരവം വന്നിട്ടുണ്ട്.”

“അത് പ്രശംസയാണോ?”

“തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല.”

അജു ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ലച്ചുവിന്റെ മുഖത്തെ ആത്മവിശ്വാസം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മങ്ങി.

അവൾ കണ്ണുകൾ മാറ്റി.

ഫോണിൽ എത്ര തവണ കണ്ടാലും നേരിൽ കാണുന്നത് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

ആ ചെറിയ സ്ക്രീനിൽ അവന് ഉയരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന സുരക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ചിരിച്ച ശേഷം ചുണ്ടിന്റെ ഒരറ്റം മാത്രം അല്പം ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നത് ഫോണിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.

ലച്ചു അവനെ വീണ്ടും നോക്കി.

“നീയും മാറിയിട്ടുണ്ട്.”

“എങ്ങനെ?”

“വലുതായി.”

“അഞ്ചുവർഷം കഴിഞ്ഞല്ലോ.”

“ഞാൻ ഉയരത്തെക്കുറിച്ചല്ല പറഞ്ഞത്.”

“പിന്നെ?”

“നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ പേടിയില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അജു കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.

“നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ദേഷ്യവുമില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“പകരം വേറെ ദേഷ്യങ്ങളുണ്ട്.”

“അറിയാം. ഫോണിലൂടെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”

ലച്ചു ചിരിച്ചു.

അകലെ ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.

ചെറുക്കന്റെ വീട്ടുകാർ എത്തിയിരിക്കണം.

മുൻവശത്ത് ആളുകൾ കൈയടിക്കുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതും കേട്ടു.

“അങ്ങോട്ടു പോവണ്ടേ?”

ലച്ചു ചോദിച്ചു.

“പോകണം.”

എന്നിട്ടും രണ്ടുപേരും