Chapter Title : അസ്ത്രലാഭം [കത്തനാർ]

അത് നടക്കില്ലെന്ന് പേടിയില്ല.”

ലച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എന്താ?”

“ഒന്നുമില്ല.”

“നീ വീണ്ടും ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറയുകയാണോ?”

“നിനക്ക് ഇതെല്ലാം നിസ്സാരമാണോ?”

“ഇതിൽ എന്താണ് വലിയ കാര്യം?”

“അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് നീ എന്തിനാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പേടിച്ചിരുന്നതെന്ന് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

അജു മിണ്ടിയില്ല.

അവൾ തുടർന്നു:

“വീട്ടിലെ കടം. അമ്മയുടെ വിഷമം. ദിവ്യേച്ചിയുടെ വിവാഹം. പഠനം കഴിയുമോ എന്ന പേടി. ജോലി കിട്ടുമോ എന്ന പേടി.”

“ഇപ്പോഴും കടമുണ്ട്.”

“പക്ഷേ നീ അതിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്.”

അജു മാവിന്റെ ചുവട്ടിലേക്കു നോക്കി.

“ഓടിയാൽ പലിശ പിന്നാലെ ഓടിവരും.”

ലച്ചു അറിയാതെ ചിരിച്ചു.

കണ്ണിന്റെ കോണിൽ വന്ന നനവ് കൈകൊണ്ട് തുടച്ചു.

“അഞ്ചുവർഷമായിട്ടും ഗൗരവമുള്ള ഒരു കാര്യം പൂർണമായി ഗൗരവത്തിൽ പറയാൻ നിനക്കറിയില്ല.”

“അത് ഒരു കഴിവാണ്.”

“എനിക്ക് നിന്നെക്കുറിച്ച് അഭിമാനമുണ്ട്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അജു അവളെ നോക്കി.

അവൾ അത് തമാശയായി പറഞ്ഞതല്ല.

ശബ്ദത്തിൽ കളിയില്ലായിരുന്നു.

അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് അവളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കായി ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തിയതുകൊണ്ടല്ല അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ അഭിമാനം.

സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങളിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോകാതെ, ചെറിയ ചുവടുകളിലൂടെ ജീവിതം നിർമ്മിച്ചതിനാണ്.

അജുവിന് പറയാൻ മറുപടി കിട്ടിയില്ല.

അവൻ കണ്ണുകൾ മാറ്റി.

“ഇനി അങ്ങോട്ടു പോയില്ലെങ്കിൽ മീര നമ്മളെ അന്വേഷിച്ചുവരും.”

“വരട്ടെ.”

“ഇന്ന് അവളുടെ വിവാഹമാണ്.”

“അതുകൊണ്ടാണ് വരില്ലെന്ന് പറയുന്നത്. അവളെ ആരും മുറിയിൽനിന്ന് ഇറക്കില്ല.”

അജു ചിരിച്ചു.

കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും മിണ്ടിയില്ല.

ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ കുറഞ്ഞിരുന്നു.

വരാന്തയിലേക്കു കാറ്റ് വീശി.

മാവിൽനിന്ന് ഉണങ്ങിയ ഒരു ഇല അവരുടെ ഇടയിലേക്കു വീണു.

അജുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു