Chapter Title : അവൾക്കായ് [AJEESH]

ഒന്നും ബെല്ലയുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്ന് ഉണ്ടായില്ല...

അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് പുറത്തേക്ക് നടന്നു... രാധിക തളരുകയായിരുന്നു... ഇനി ബെല്ലയെ തിരികെ പഴയപോലെ തിരികെ കിട്ടുമോ എന്ന സംശയം അവൾക്ക് അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു ആ പള്ളിയങ്കണത്തിൽ വച്ച് അവൾ മനസ്സ് തുറന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു... ബെല്ലയുടെ മനസ്സ് വിഷമിപ്പിച്ചതിന് മാപ്പ് ഇരന്നു... അവളെ പഴയ പോലെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ വേണ്ടി ചില്ലുകൂട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന സകല പുണ്യാളൻമ്മാരോടും കേണു... ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു... അവിടെ ബെല്ല ഇല്ലായിരുന്നു... അവൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞു... ഉച്ചയോടടുക്കുന്ന നേരത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമെന്നോണം സൂര്യരശ്മികൾ അവരുടെ ശക്തി കാണിച്ചു... പള്ളിമുറ്റത്തു നട്ട് പിടിപ്പിച്ച ഒരു പനിനീർ പൂ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അത് പറിച്ചെടുത്തു... ബെല്ലക്ക് കൊടുക്കാം... അപ്പോഴേക്കും പുറകിൽ നിന്നൊരു വിളി... " ആ ആ ...അപ്പൊ നീ ആണ് ഇത് ഇവിടെ വന്ന് അടിച്ചു മാറ്റുന്നത് ല്ലേ... " പള്ളിവികാരി അച്ഛൻ ആണ്... " രാധിക തല കുനിച്ചു നിന്നു... " " അല്ല ... ഞാൻ വെറുതെ... " ഉത്തരം പറയാൻ കിട്ടാതെ അവൾ അവിടെ ശിലയായി നിന്നു... " മുടിയിൽ നിറയെ മുല്ലപ്പൂ ഉണ്ടല്ലോ... ഇനി ഇതും കൂടി വക്കണോ ???" രാധിക മിണ്ടിയില്ല... " ഇതിനൊക്കെ ശിക്ഷയുണ്ട് കേട്ടോ... " " നാളെ ഈ മുല്ലചെടിയുടെ ഒരു കൊമ്പ് ഇവിടെ കൊണ്ടു വന്ന് കുഴിച്ചിടണം... " " ആ ഒരെണ്ണം ആക്കണ്ട... മൂന്ന് നാല് കൊമ്പ് നട്ടോ... " " പിന്നെ രണ്ട് ദിവസം കൂടുമ്പോ വന്ന് വെള്ളം ഒഴിക്കണം... " രാധികയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു... അവൾ കട്ടെടുത്ത റോസാ പൂ അച്ഛന് നേരെ നീട്ടി... അച്ഛൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അത് വാങ്ങി... എന്നിട്ട് അത് അവൾക്ക് തിരികെ കൊടുത്തു... " ഇത് നിനക്കിരിക്കട്ടെ.... " തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്നതും മാപ്പ് അപേക്ഷിക്കുന്നതും നല്ല കുട്ടികളുടെ ലക്ഷണം ആണ്... " " മോള് നന്നായി വരും... " രാധികക്ക് ആ വികാരിയച്ഛനോട് വലിയ മതിപ്പ് തോന്നി... ആ