Chapter Title : ചിന്നു കുട്ടി [കുറുമ്പൻ]

തന്നെ നോക്കി ചെരിഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്.

തനിക്ക് വീട്ടിൽ ഒന്നും പോകണ്ടേ വന്നേ പിന്നെ ഇതുവരെ പോയില്ലല്ലോ....?ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.

വേണ്ട.......

കുറച്ചു ദേഷ്യത്തോടെ ആണ് അവൾ അതിന് മറുപടി തന്നത്. അതിനു ശേഷം അവൾ എതിർ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് കിടക്കുകയും ചെയ്തു.
എനിക്ക് ഒന്നും മനസിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോ അവൾ ചെറുതായി കുലുങ്ങുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി അതെ അവൾ കരയുകയാണ്.
അവളെ ഞാൻ വിളിച്ചു ചിന്നു എന്തിനാ കരയുന്നെ
ചിന്നു......
ചിന്നു......

ഇല്ല അവൾ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല ഞാൻ അവളെ ബലം പ്രേയോഗിച്ചു തിരിച്ചു കിടത്തി അവൾ ഇപ്പോളും കരയുകയാണ് ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ചോദിച്ചു എന്തുപറ്റി ചിന്നു ഇത്ര കരയാൻ മാത്രം ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നത് തനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ അല്ലെങ്കിൽ പറഞ്ഞ പോരെ കരയണോ.... ഞാൻ താഴെ കിടന്നോളം അതാ നല്ലത് അതും പറഞ്ഞു ഞാൻ കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുനേക്കാൻ തുടങ്ങി.

പെട്ടന്ന് ചിന്നു എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അവളുടെ തല ചേർത്ത എന്നോട് പറഞ്ഞു പോകല്ലേ കിച്ചു.....

അത് മതിയാരുന്നു എനിക്ക് അവിടെ തന്നെ കിടക്കാൻ.

ഇനി ഇങ്ങനെ കരയുവോ.....?
അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

ഇനി കരയുമൊന്ന്.....? കുറച്ചു ഉറക്കെയാണ് ഞാൻ അത് ചോദിച്ചത്.

ഇല്ല.... അവളുടെ മറുപടി വന്നു

മ്മ് നല്ല കുട്ടി....
ചിന്നു നീ എന്തിനാ ശെരിക്കും കരഞ്ഞേ......?

ഒന്നും ഇല്ല കിച്ചു എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചപ്പോ....ഞാൻ അറിയാതെ......

അതാ ഞാൻ ചോദിച്ചേ എന്ത് ആലോചിച്ച നീ കരഞ്ഞേ എന്ന്...

വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ ഒർത്തപ്പോ കരഞ്ഞുപോയി കിച്ചു......
വീണ്ടും അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി.

മതി കരഞ്ഞെ ഇനി പറ എന്തിനാ കരഞ്ഞെന്ന്..... എനിക്കറിയണം എന്റെ ഭാര്യ എന്തിനാ കരഞ്ഞെന്ന്

ഭാര്യ എന്ന് കേട്ടതുകൊണ്ടാണോ എന്തോ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു അവൾ ആ ഉണ്ട കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണിലേക്കു തന്നെ നോക്കികൊണ്ട് പറയാൻ തുടങ്ങി......

എനിക്ക് 10 വയസ് ഉള്ളപ്പോളാണ് അമ്മ മരിച്ചത് അതിനുശേഷം അതികം താമസിയാതെ തന്നെ അച്ഛൻ അടുത്ത വിവാഹം കഴിച്ചു.