Chapter Title : ദമയന്തിപ്പൂട്ട് 5 [നളിനി രമണൻ]

നോക്കിയിരിക്കുന്ന അവതാരത്തിന്റെ കവിളിൽ പിടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"അതെ.... അവള് അമ്പിളിമാമനെ വേണന്ന് പറയാൻ കാത്തിരിയ്ക്യാ അവൻ ചന്ദ്രനിൽ പോകാൻ... എന്നിട്ട് പറയണ നോക്കിക്കേ... അവന്റടുത്ത് വാശി നടക്കില്ലെന്നൊക്കെ... 🤣🤣🤣🤣"

തന്റെ സ്വന്തം അമ്മയുടെ ഡയലോഗാണതെന്ന് മനസിലായത് കൊണ്ട് അവൻ കൂടുതലൊന്നും പറയാൻ പോയില്ല....

അന്ന് രാത്രി പത്തായപ്പുരയിലേക്ക് പോകാൻ നേരം അരവിന്ദ് മൗര്യയെ കൂടെ കൂട്ടി.

"ഒറ്റക്ക് കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം കിട്ടുന്നില്ല.... "

അരവിന്ദ് എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു. അവന്റെ ചമ്മിയ മുഖവും സംസാരവും കണ്ട് എല്ലാവർക്കും ചിരി വന്നെങ്കിലും കഷ്ടപ്പെട്ട് ചിരിക്കാതെ നിന്നു. മൗര്യ അപ്പോഴേക്കും ഒന്നുമറിയാത്ത പാവം കുട്ടിയെപ്പോലെ മുന്നിൽ നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു....

"ഹോ.... നമ്മടെ റൂമിലെത്തിയപ്പോ എന്തൊരു സമാധാനം..... 😌😌😌"

മൗര്യ കിടക്കയിലേക്ക് മലർന്നു കിടന്നു.... അരവിന്ദും അടുത്തു വന്നു കിടന്നു....

"മമ്മ്മ്മ്...... അരവിന്ദേട്ടന് നല്ല മണം...."

അവൾ അവന്റെ ടീഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു മണത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അരവിന്ദ് അവളെ നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു....

"പൊന്നാ... നമുക്കിന്നു വേണോ? നീയൊന്നൂടെ ok ആയിട്ട് പോരേ?"

അതു കേട്ടതും മൗര്യ ചിണുങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

"അപ്പോ എന്നെ വേണ്ടാതായോ നിങ്ങക്ക് 🥺?"

"എന്റെ മോളെ... നീയിതൊന്ന് തൊട്ട് നോക്ക്യേ..."

അരവിന്ദ് അവളുടെ കയ്യെടുത്തു തന്റെ കുണ്ണയിൽ വെപ്പിച്ചു... കാരിരുമ്പ് പോലിരിക്കുന്ന അതിന്റെ മേലെ തൊട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം വിടർന്നു.

"എനിക്ക് നീയിങ്ങനെ അടുത്ത് വന്നാ പോലും ഇവനങ്ങു പൊങ്ങും.... പക്ഷേ, ഞാനടങ്ങി നിക്കുന്നില്ലേ? എന്റെ കൊച്ചിന് കൊറച്ചൂടെ ആരോഗ്യം വെക്കാനുണ്ട്... അതു വരെ നമുക്ക് ക്ഷമിക്കാം.... നല്ല കുട്ടിയല്ലേ പ്ലീസ്..."

മൗര്യ അല്പം വിഷമത്തോടെയാണെങ്കിലും തലയാട്ടി.

"ന്നാലും ടീഷർട്ട് ഊരി