Chapter Title : ദീപ്തസ്‌മരണകൾ [സൗമ്യ സാം]

വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എൻ്റെ പ്രാണൻ പോയി. ഓഫീസിലും അല്ല, പൊതു സ്ഥലത്ത് ! എന്നെ എന്തായാലും പോലീസു പിടിയ്ക്കും.

പിന്നെ സകല ധൈര്യവും സംഭരിച്ച് അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവൾ മിണ്ടാതെ കൂടെ നടന്ന് വന്നു. അത്രയും ആശ്വാസം. വഴിയിലെത്തിയപ്പോൾ അവളെ എൻ്റെ ഒപ്പം ആക്കി നടത്തി. അവളുടെ കൈ ഞാൻ വിടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ എൻ്റെ കയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. പാർക്കിൽ ആളുകൾ അധികം ഇല്ലായിരുന്നു. തലേന്ന് പവിത്രയുടെ ഒപ്പം ഇരുന്ന ബെഞ്ചിൽ തന്നെ ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു. ഞാൻ അല്പം അകലം ഇട്ടാണ് ഇരുന്നത്. ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൾ എൻ്റെ കൈ വിട്ടു.ഞാൻ ദീപ്തിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി.

“ദീപ്തീ, നീ വല്ലാത്ത വിഷമത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു.. എന്നെക്കൊണ്ട് സഹായിക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമേ ഉള്ളൂ”

“ഞാൻ..”

“അസൈന്മെൻ്റുകൾ ഒന്നും തീർന്നിട്ടില്ല എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു..”

“ഉം”

“എന്തുപറ്റി ദീപ്തീ?”
“എനിക്കറിയില്ല..”, അതും പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും മുഖം പൊത്തി.

ഞാൻ ദീപ്തിയുടെ തോളിൽ കൈവച്ചു. അവൾ എൻ്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു.

“കരയല്ലേ, ആരേലും കണ്ടാൽ ഞാൻ വല്ലതും ചെയ്തെന്ന് കരുതും”

“കരുതട്ടേ”

“അയ്യോ ! എന്തിന്?”

“ദുഷ്ടൻ”

“ഞാനെന്ത് ചെയ്തെന്ന്?”

“ഒന്നും ചെയ്തില്ല”

“പിന്നെ?”

“ഒന്നും ചെയ്തില്ല എന്ന്. എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കാനോ എന്നോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കാനോ.. എല്ലാരും ബിസിയാണ്. ഞാൻ.. എനിക്ക് പകുതിയേ മനസ്സിലാകുന്നുള്ളു എല്ലാം.. ആരും ഒന്നും സഹായിക്കുന്നില്ല.. ഞാനിപ്പോ കോളേജിന്ന് പഠിച്ചിറങ്ങിയതല്ലേ ഉള്ളു”

“ദീപ്തീ ! പറയാതെ എങ്ങനെ അറിയും?”

“ചോദിക്കാതെ എങ്ങനെ പറയും?”