Chapter Title : ഫിദ [Anamika]

കല്ല് കുറച്ചു മാറ്റി അവിടെ മണ്ണടിച്ചു ഒതുക്കി കൊടുത്തു……..

രാവിലത്തെ തണുപ്പ് വകവെക്കാതെ മുറ്റത്തു ചെറിയൊരു പൂക്കളം ഇടുന്നവളെ നോക്കി കുഞ്ഞില യെയും മടിയിൽ വച്ചു സിറ്റൗട്ടിൽ നിന്നുമിറങ്ങുന്ന പടിയിൽ ശബരി ഇരുന്നു……ഇന്ന ദിവസം ഇന്നിന്ന പൂ ഇത്രവീതം എന്ന അറിവൊന്നുനില്ലാതെ റോസാപൂവും ചെമ്പരത്തിപ്പൂവും അമ്മച്ചിടെ വീട്ടിലെ ഗന്ധരാജനും എന്തിനു റബ്ബർതോട്ടത്തിലെ കട്ടൻ പയറിന്റെ പൂ വരെ കൊണ്ട് വച്ചിട്ടുണ്ടവൾ…….

ഫിദയൊന്ന് തലയുയർത്തി നോക്കിയതും കണ്ടു തന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നവൻ……

പക്ഷെ മുഖത്തല്ല കണ്ണ്…..എങ്കിപ്പിന്നെ അതെവിടെ ആയിരിക്കുമെന്നവൾക് കൃത്യമായി കത്തി………ഇറങ്ങിക്കിടന്ന മാക്സിയുടെ കഴുത്തു മുകളിലോട്ട് വലിച്ചിട്ടു…..ഷോൾ എടുത്തു പുതച്ചു……എന്നിട്ടവനെയൊന്നാക്കി നോക്കി……..

“എന്നാ പിന്നെ പർദ്ദയിട്ടോണ്ട് നടക്കെടി……….” കാലത്തെ തന്നെ കിട്ടിയൊരു കിക്ക് പാതിക്ക് മുറിഞ്ഞ കലിപ്പിലവൻ പറഞ്ഞു……..

“എന്നിട്ടത് പൊക്കി നോക്കാനാരിക്കും…..അല്ല അതിനും മടിയില്ലാത്ത മുതലാ…….” അവൾ ചുണ്ടിനടിയിലിട്ട് പിറുപിറുത്തു……..ദിവസം ചെല്ലുതോറും വഷളായി വരുന്നുണ്ടവൻ….അതിൽ വലഞ്ഞു പാവം പെണ്ണ്……..

അവളെയുരുട്ടിയൊന്ന് നോക്കി പൂക്കളമിടുന്നത് തന്നെ നോക്കിയപ്പോളാണ് വട്ടയിലയിൽ അവളെടുത്തു വച്ചിരിക്കുന്ന പൂ കാണുന്നത്….നീല നിറത്തിലൊരു പൂ……അതിൽ തന്നെ കണ്ണുടാക്കി……

ശംഖുപുഷ്പം………………….

ഇരു വശത്തേക്കും വിരിഞ്ഞുനിക്കുന്ന ഇതളുകൾ………മുകളിൽ നടുക്കായി ഒരു മൊട്ട്…….

ഇതതല്ലേ…………

അന്നത്തെയാ ബ്ലൂ പാന്റിയും നാവിലറിഞ്ഞ ഉപ്പുരസവും………… ഇറങ്ങിയ കിക്ക് അതേപോലെ തിരിച്ചു കയറി……….

കുന്തിച്ചിരിക്കുന്നവളുടെ നേരെ നോക്കി……പുറകോട്ടു ഉരുണ്ടു വിരിഞ്ഞയാ വീണകുടങ്ങൾ കാണാം…..പക്ഷെ തുടയിടുക്കിന്റെയോ പൂവിന്റെയോ അടയാളം പോലും ഇല്ല മുന്നിൽ നൈറ്റി വലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു…….ഇവൾക്ക് വല്ല പാവാടയോ പാന്റോ ഇട്ടൂടെ….നൈറ്റിക്ക് പകരം…..

ആ പൂ പോലെത്തന്നാകുമോ അവളുടേത്തും…..സൈഡിലേക്ക് വിരിഞ്ഞ ഇതളുകളും… മുകളിലായി ചാടികിടക്കുന്ന………

നിലാ കുഞ്ഞ് മടിയിൽ കിടന്നോന്നു കാലിട്ടിളക്കി……..

കുഞ്ഞിനേയും മടീൽ വച്ചാണോ