Chapter Title : ഹലോ [ഋഷി]

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. മീനാമ്മയുടെ ചുരുണ്ട മുടി തിങ്ങിവളരുന്ന നിറുകയിൽ ഞാൻ കൈവെച്ചു... സത്യം... അമ്മേ! ഒരിക്കലും ഞാനിങ്ങനെ മണ്ടനാവില്ല... സ്വരമിടറി..

ന്റെ കുട്ടാ... ഇങ്ങു വാടാ.. ഈയമ്മേടെ മൊലേല് തലവെച്ചു കിടന്നോടാ... ന്റെ വെരലുകള് നിന്റെ മുടിയിലിഴയണത് അറിയണൊണ്ടോടാ? ആ സ്വരം നേർത്തിരുന്നു...

ഒറക്കം വരുന്നു മീനാമ്മേ... ഞാൻ പറഞ്ഞു... എന്തോ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മുന്നിൽ തുറിച്ചു നോക്കിയിരുന്ന ഒരാപത്തൊഴിഞ്ഞ പോലെ!

നീയൊറങ്ങിക്കോടാ. ഞാൻ ഫോൺ കട്ടു ചെയ്യാണ്. ഇനി നീയെന്നെ വിളിക്ക്. ഇന്നോ, നാളെയോ...ഇഷ്ട്ടം പോലെ..

സ്വപ്നങ്ങളില്ലാത്ത ഉറക്കമായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. ഉച്ചയോടെ എണീറ്റപ്പോൾ ഏതോ കൈകളെന്നെ മൂടുന്നപോലെ തോന്നി...അത്തറിന്റെ മണം..ഓർമ്മയുടെ ആഴങ്ങളിലെവിടെയോ നിന്നും...ഞാൻ ഫോണെടുത്തു.

ഹലോ! മൃദുവായ സ്വരം. താഴ്ന്ന മണിനാദം പോലെ.

സോഫിയ ഭാഭീ! മേം ഹൂം! കിച്ചു.

ഒരു നിമിഷം! അല്ല..അളക്കാനാവാത്ത അകലം... പിന്നെയും ആ മധുരമുള്ള നേർത്ത സ്വരം. കിച്ചൂ! തും ഠീക്ക് ഹോ? കൈസേ ഹോ മുന്നാ! മുഛേ കൈസേ യാദ് ആയീ?

ഒരിക്കലും മറക്കില്ല... എന്റെ ഭാഭീ....

ഏലവും, ഗ്രാമ്പൂവും, കറുവാപ്പട്ടയും, പൊടിച്ചു ചേർത്ത് ധാരാളം പാലൊഴിച്ചുണ്ടാക്കിയ മസാലച്ചായ നീട്ടുന്ന സ്വർണ്ണവളകളണിഞ്ഞ വെളുത്ത കൈ. വിരലുകളിൽ ഇട്ടിരുന്ന മൈലാഞ്ചിയുടെ ചിത്രപ്പണികൾ മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അടുക്കളയുടെ ചൂടിൽ നിന്നു തുടുത്ത മുഖത്ത്, സുറുമയിട്ട വലിയ കണ്ണുകൾ. പൊങ്ങിത്താഴുന്ന മുലക്കുടങ്ങൾ. ഇത്തിരി ദൂരത്തു നിന്നും വാങ്കു വിളി ഉയർന്നപ്പോൾ ഭാഭി ബിസ്മില്ലാ എന്നുരുവിട്ട് തലയിൽ ദുപ്പട്ട നേരെയാക്കി നടന്നകലുന്നു. ആ വണ്ണം കുറഞ്ഞ ഇടുപ്പിൽ നിന്നും തള്ളിനിന്ന അസാധാരണ വലിപ്പമുള്ള വിടർന്നു കൊഴുത്ത ആനച്ചന്തികളുടെ ഇളകിമറിയുന്ന ചലനങ്ങളും ഇറുകിയ ക്രീം കളറുള്ള കമീസിന്റെ തുണി അഗാധമായ ആ ചന്തിയിടുക്കിൽ വലിഞ്ഞു കയറിയിരുന്നതും ഭാഭി കൈ പിന്നിൽ കൊണ്ടു വന്ന് ആ തുണി വലിച്ചിറക്കുന്നതും.. രുചിയുള്ള ചായ കുടിക്കുന്നതിന്റെ കൂടെ ഇടം കണ്ണിട്ടു ഞാൻ ആ കൊതിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ച നോക്കിയിരുന്നു പോയി.

ടൈംസിൽ റൂക്കി റിപ്പോർട്ടറായി ചേർന്നപ്പോൾ മൂന്നാലിടങ്ങളിൽ ആദ്യത്തെ വർഷം ട്രെയിനിങ്ങിന്റെ ഭാഗമായി പോസ്റ്റു ചെയ്തിരുന്നു. അവസാന പാദമാണ് ഹൈദ്രബാദിൽ മൂന്നുമാസം. ബാച്ചിലുണ്ടായിലുന്ന അബ്ബാസിന്റെ മുതിർന്ന കസിനാണ് സോഫിയ ഭാഭി. അവരുടെ