Chapter Title : ഇതൾ 🍃 5 [Mayakannan]

*********************

ആ ഒരൊറ്റ വാക്കിന്റെ ആഘാതത്തിൽ മരവിച്ചുപോയ ഞാൻ പിന്നീട് അവിടെ നിന്ന് ഒരക്ഷരം പോലും സംസാരിച്ചില്ല.

എന്റെയുള്ളിൽ ആളിക്കത്തുന്ന കൊടുങ്കാറ്റും ശൂന്യതയും പുറത്തുകാണിക്കാതിരിക്കാൻ പല്ലിറുമ്മിപ്പിടിച്ച്, ഞാൻ ആ സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴും വിങ്ങിപ്പൊട്ടി നിലത്തേക്ക് നോക്കിനിന്ന അനുവിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന തോളിൽ ഞാൻ വിരലുകൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെയും കൂട്ടി തിരക്കിൽ നിന്ന് അകന്ന് റോഡിലേക്ക് നടന്നു.

​ഒരു ഊബർ കാർ വിളിച്ച് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പിൻസീറ്റിലേക്ക് കയറി.

​കാക്കനാട്ടേക്കുള്ള ആ ഒരു മണിക്കൂർ നീണ്ട യാത്രയിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും വല്ലാത്തൊരു ശ്മശാനമൂകത തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ പാളി എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ കനത്ത നിശബ്ദതയും, ചിന്തകൾ കൊണ്ട് വലിഞ്ഞുമുറുകിയ മുഖവും കണ്ടപ്പോൾ ആ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ കനലുകൾ ആളിക്കത്തുകയായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. തന്നെ ഇത്രയും സ്നേഹിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുന്നിൽ, സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വികൃതമായ ആ സത്യം തുറന്നുകാട്ടപ്പെട്ടതിന്റെ സങ്കടം അവളെ ഓരോ നിമിഷവും നീറിപുകച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും, എന്ത് ചോദിക്കണമെന്നോ എങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നോ അറിയാതെ ഞാൻ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് അനങ്ങാതെയിരുന്നു.

​ഫ്ലാറ്റിന്റെ മുന്നിലെത്തി ലിഫ്റ്റ് കയറുമ്പോഴും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു വാക്കുപോലും വീണില്ല. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയപാടെ, അനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് പോലും നോക്കാതെ ഞാൻ നേരെ എന്റെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

​വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ട് ഞാൻ കിടക്കയിലേക്ക് ഇരുന്നുപോയി. തലയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരം തോന്നി. ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ വലിച്ച് ഊരിയെറിഞ്ഞ് ഞാൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.

​ഞാൻ എത്ര വലിയൊരു മണ്ടനായിരുന്നു!

​അന്ന് ഫ്ലാറ്റിന്റെ കാര്യം