Chapter Title : ഇതൾ 🍃 5 [Mayakannan]

പരസ്പരം കോർത്ത്, തറയിലെ ടൈൽസിലെ വരകളിലേക്ക് വെറുതെ കണ്ണുംനട്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

​ആ ഇരിപ്പ് കണ്ട് ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങൽ തോന്നിയപ്പോൾ, ഞാൻ പതുക്കെ കൈനീട്ടി അവളുടെ തോളിൽ ഒന്നു തട്ടി.

​"അനു..."

​എന്റെ വിരലുകൾ തോളിൽ തൊട്ടതും അവൾ ചെറുതായൊന്ന് ഞെട്ടി. പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞ് വീങ്ങി വല്ലാതെ ചുവന്നിരുന്നു. കൺപോളകളിൽ ഇപ്പോഴും കണ്ണീരിന്റെ നനവ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരു നേർത്ത, മങ്ങിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു…. നെഞ്ച് പിളരുന്ന വേദനയെ ഉള്ളിലൊതുക്കാൻ പാടുപെടുന്ന ഒരാളുടെ നിസ്സഹായമായൊരു ചിരി.

​". നിനക്ക്... എന്നോട് നല്ല ദേഷ്യമുണ്ട് അല്ലേടാ? ഇതൊന്നും നിന്നോട് നേരത്തെ പറയാത്തതുകൊണ്ട്..."

​തൊണ്ടയിടറി, സ്വരത്തിലെ വിറയൽ കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ടാണ് അവൾ അത് ചോദിച്ചത്…..

​"ഏയ്... അങ്ങനെയൊന്നുമില്ലെടീ,"

അവളെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കണ്ടന്ന് കരുതി ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"ഇതൊക്കെ നിന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളല്ലേ... എനിക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നേണ്ട കാര്യമെന്താ…?."

​എന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ആ മങ്ങിയ ചിരിയോടെ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ചു. ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ അവൾ സോഫയിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു.

​"ഡാ... അന്ന് ഇന്റർവ്യൂവിന് വന്ന ദിവസം എന്റെ ദേഹത്ത് നീ കാപ്പി തട്ടിയിട്ടത് ഓർമ്മയുണ്ടോ നിനക്ക്?"

അവൾ ചോദിച്ചു.

"അന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് വല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടു... ഓർക്കുന്നില്ലേ? അന്ന് നിനക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും, ചെറിയൊരു കാര്യത്തിന് എന്തിനാ ഈ പെണ്ണ് ഇത്രയും ചൂടാവുന്നതെന്ന്."

​ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

​"ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ... എനിക്ക് ആണുങ്ങളോട് വല്ലാത്തൊരു വെറുപ്പായിരുന്നു ഹരി. വെറുപ്പല്ല... ഒരുതരം ഭയവും