Chapter Title : രാഹുലിന്റെ പുഞ്ചിരി [രമേഷ്]

പ്രമോദ് അറിയരുത്. അതായിരുന്നു വീട്ടിലെ പുതിയ നിയമം. കാവ്യ അത് ആരോടും പറഞ്ഞില്ല; അവളുടെ ശരീരം തന്നെ ആ നിയമം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

രാവിലെ അവൻ ലാപ്ടോപ്പുമായി അടുക്കളയിൽ വന്നു. മുഖത്ത് ഉറക്കക്കുറവിന്റെ നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നത് തിരക്കിന്റെ തിളക്കമായിരുന്നു.

«ജോൺ തന്നെ വിളിച്ചു. വാങ്കൂവറിൽ ഒരു ക്ലയന്റ് മീറ്റിംഗ്. ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് വിമാനം. മൂന്ന് ദിവസം. പ്രമോഷന് ശേഷം ആദ്യത്തെ യാത്രയാണ്. ഞാൻ പോകണം, കാവ്യേ.»

കാവ്യ ടോസ്റ്റ് മേശയിൽ വെച്ചു. കൈകളിലെ ചുവപ്പ് സ്ലീവിനടിയിൽ മറച്ചു. മുട്ടിലെ പാട് പാന്റിനടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും കണ്ടില്ല. കണ്ടത് മെയിലും ടിക്കറ്റും മാത്രം.

«നീ ഭക്ഷണം ശ്രദ്ധിക്ക്. ഞാൻ ഫോണിൽ വിളിക്കാം. ജോണും കൂടെയുണ്ട്. അവൻ തന്നെ ഷെഡ്യൂൾ ഇട്ടതാണ്.»

കാവ്യ തലയാട്ടി. ഉള്ളിൽ ഒരു വാചകം എഴുന്നേറ്റു — ജോൺ നിന്നെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റുകയാണ്. അത് പുറത്ത് വന്നില്ല. അവൻ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു, സ്യൂട്ട്കേസ് വലിച്ചു, വാതിൽ അടച്ചു.

അവൾക്ക് ഭർത്താവിനോടൊപ്പം ഇരിക്കണമായിരുന്നു. കട്ടിലിൽ, സാധാരണ രാത്രിയിൽ, യാത്രയില്ലാതെ. പൂറ് അത് കേട്ടില്ല. കുളിമുറിയിലെ ചൂടുവെള്ളം കഴിഞ്ഞിട്ടും അകത്ത് ലാവയുടെ ഓർമ്മ ശേഷിച്ചു. ഗുളികയുടെ ലഘുത്വം മാറിയിരുന്നു; ആഗ്രഹം മാറിയിരുന്നില്ല.

ഉച്ചയ്ക്ക് ഡോർബെൽ മുഴങ്ങി. കാവ്യ സ്ലീവ് വലിച്ച് ചുവപ്പ് മറച്ചു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ രാഹുൽ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. പ്രമോദിന്റെ സുഹൃത്. വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുള്ള ആള്.

ഇന്നത്തെ പുഞ്ചിരി പഴയതല്ലായിരുന്നു. അത് ദയയുടെ പുഞ്ചിരിയല്ല, ഒരു രഹസ്യം അറിഞ്ഞവന്റെ ദുഷ്ടതയായിരുന്നു.

കാവ്യ തല താഴ്ത്തി വാതിൽ വിശാലമായി തുറന്നു. «അകത്തേക്ക് വരൂ.»

രാഹുൽ കോട്ട് ഊരി.