കാലഭ്രംശം 1 വനം [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

ചോദ്യം ആ കൊടുംകാട്ടിൽ മുഴങ്ങിനിന്നു. രണ്ട് കിലോമീറ്റർ നമ്മൾ നടന്ന ദൂരം എങ്ങോട്ടാണ് പോയത്? സമയം മുൻപോട്ടു പോകുന്നു, നമ്മൾ മുൻപോട്ടു നടക്കുന്നു, പക്ഷെ ദൂരം മാത്രം കുറയുന്നില്ല!

​"എനിക്ക്... എനിക്ക് വല്ലാതെ പേടിയാവുന്നു.,"

ദേവു എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിനിന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

​എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്നോ, എന്താണ് ചിന്തിക്കേണ്ടതെന്നോ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. നമ്മൾ നടന്ന ദൂരത്തെ ഈ കാട് വിഴുങ്ങിയതുപോലെ. പ്രകൃതിയുടെ ഏതോ അദൃശ്യമായ ഒരു ലൂപ്പിൽ ഞങ്ങൾ കുടുങ്ങിയതുപോലെ. മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും ദൂരം കുറയാത്ത, സമയത്തിന് പോലും യാതൊരു അർത്ഥവുമില്ലാത്ത ഒരു ഭ്രാന്തൻ ലോകത്തേക്ക് ഞങ്ങൾ എത്തിപ്പെട്ടതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾ ഞങ്ങളെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുന്നതുപോലെ... ആ കോടമഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പിലും എന്റെ നെറ്റിയിലൂടെ ഒരു തുള്ളി വിയർപ്പ് ഊർന്നുവീണു.

തുടരണോ?....