Chapter Title : കാലഭ്രംശം 4 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

ആ കൊടുംകാട്ടിലെ തണുപ്പിന്റെ അംശം പോലും ഇപ്പോഴും അതിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

​എന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റായി മാറുകയായിരുന്നു. എന്റെ കൂട്ടുകാർ എവിടെപ്പോയി? അവരിപ്പോഴും ആ സുഗന്ധഗിരിയിലെ കൊടുംകാട്ടിൽ തന്നെയാണോ? ഭാവിയിലെയും ഭൂതകാലത്തിലെയും വർഷങ്ങൾ കൊത്തിവെച്ച ആ വലിയ കരിങ്കൽ ഗുഹയുടെ ഇരുട്ടിൽ അവർ ഇപ്പോഴും കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണോ? 

​അതെങ്ങനെ ശരിയാകും? ആ ഗുഹയുടെ അവസാനത്തെ അറയിൽ വെച്ച് ആ ഭീമാകാരമായ നീല പ്രകാശഗോളം പൊട്ടിത്തെറിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഒരുമിച്ചല്ലേ ബോധംകെട്ട് താഴേക്ക് വീണത്? പിന്നെ ഞാൻ മാത്രം എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി? അതും യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ഈ നഗരത്തിലെ എം.ജി റോഡിൽ! 

​എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നാക്കിയ ആൾ ആരായിരിക്കും? എന്റെ ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ഹോസ്പിറ്റൽ ജീവനക്കാരുടെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ നിസ്സഹായനായി നോക്കി.

അവർക്കൊക്കെ ഞാൻ വെറുമൊരു രോഗി മാത്രമാണ്. പക്ഷെ ഞാൻ കടന്നുവന്നത് യുക്തിക്ക് യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ലാത്ത വലിയൊരു നരകത്തിൽ നിന്നുമാണെന്ന് അവർക്കറിയില്ലല്ലോ.

​ചിന്തിക്കുംതോറും എനിക്ക് ശരിക്കും ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. വട്ടംചുറ്റിച്ച ആ കാട്ടുപാത, ഇല്ലാത്ത ആ എസ്റ്റേറ്റ് ബോർഡ്, ആ ശബ്ദമില്ലാത്ത മിന്നൽ... എല്ലാം എന്റെ കൺമുന്നിലൂടെ വീണ്ടും മിന്നിമറഞ്ഞു. കാലത്തിന്റെ ഏതോ വലിയൊരു ചുഴിയിൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷെ, ബാക്കിയൊന്നും എന്റെ യുക്തിക്ക് പിടികിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ വലിയൊരു ഭാരവും പേറി, ആ ഹോസ്പിറ്റൽ കിടക്കയിൽ ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ തറഞ്ഞിരുന്നുപോയി.

( തുടരും…)

__________________________________________

കഥ പോകുന്ന രീതി നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ട്ടപെടുന്നുണ്ടോ. ഇതില് എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വരുത്താൻ ഉണ്ടോ..? താഴെ രണ്ട്