Chapter Title : കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 10 [ലസ്റ്റർ]

വ്യക്തമാകാത്ത അവസ്ഥയിൽ അയാൾ വാക്കുകൾ ഞരങ്ങുകയായിരുന്നു.
കിഷോർ ബോട്ടിൽ അയാളുടെ വായിലേക്ക് വച്ചുകൊടുത്തു.
ആർത്തിയോടെ വെള്ളം കുടിക്കാൻ തുടങ്ങിയ അയാളെ അധികം കുടിക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ കിഷോർ ബോട്ടിൽ തിരികെയെടുത്തു.
പിന്നെ ആതിര വച്ചുനീട്ടിയ ഭക്ഷണപൊതി അയാളുടെ മുന്നിൽ നിവർത്തി വച്ചിട്ട് കെട്ടഴിച്ചു സ്വതന്ത്രനാക്കി.
മണ്ണും പൊടിപാടലങ്ങളും പുരണ്ടു വൃത്തിയില്ലാത്ത കൈകൊണ്ട് അയാൾ ഭക്ഷണം ആർത്തിയോടെ വാരിത്തിന്നാൻ തുടങ്ങി.

(അദ്ധ്യായം 30)

വവ്വാലുകളും പെരുച്ചാഴികളും കാറിക്കരയുന്ന ശബ്ദം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് തറവാടിന്റെ ഇരുണ്ട നിശബ്ദതയിൽ അലയടിച്ചുയരുന്നുണ്ട്.
അപ്പോഴും ചീവീടുകൾ നിരന്തരമായി ശബ്ദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
വെളിച്ചം പ്രവേശിക്കാത്ത ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ തലകുനിച്ചു തളർന്ന് കൊണ്ട് കുറേനേരം ശാന്തമായി ശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് വാഹിദിന്റെയും കിഷോറിന്റെയും ആതിരയുടെയും മുന്നിൽ വെറും നിലത്ത് രാജൻ ഇരുന്നു.
ഒരിക്കലും ലോകം തിരിച്ചറിയില്ലെന്ന് കരുതിയിരുന്ന താൻ തയ്യാറാക്കിയ ദുരൂഹതകൾ വാഹിദ് തകർത്തുകളഞ്ഞ നിരാശ അയാളുടെ നിസ്സഹായ ഭാവത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും അയാൾ നിസ്സഹകരണ മനോഭാവത്തോടെ അവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകാതെ അതേ ഇരിപ്പ് തുടരുകയായിരുന്നു.

"എന്താ രാജേട്ടാ വിശേഷം.
സുഖല്ലേ.
?"
വാഹിദ് കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്തിയ പരിഹാസ ധ്വനിയോടെ ചോദിച്ചു.
രാജനിൽ നിന്ന് ഒരു ഞരക്കം കലർന്ന നിശ്വാസം മാത്രം പുറത്തേക്ക് വന്നു.

"ഒരു പകലും ഒരു രാത്രിയും മാത്രമേ താനിപ്പോൾ പട്ടിണി കിടന്നുള്ളൂ.
ഞങ്ങളുമായി സഹകരിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ശാരികയുടെ തിരോധാനം പോലെ താനും ഈ ലോകത്ത് നിന്ന് മാഞ്ഞുപ്പോകും.
ഈ ഇരുട്ടറയിൽ പട്ടിണികിടന്നു അസ്ഥികൂടമായി ദ്രവിച്ചു വീഴും.
അതുകൊണ്ട് ചോദ്യങ്ങളുമായി സഹകരിക്കുന്നതാണ് രാജാ, തനിക്ക് നല്ലത്.
"!
വാഹിദിന്റെ ശബ്ദം കനത്തു.
രാജൻ തലകുനിച്ചു