Chapter Title : കാർത്തിക ടീച്ചർ [കൊമ്പൻ]

തന്നാൽ മതി, തിരികെ ഞാൻ ബസിൽ വന്നോളാം.”

“ശരി ടീച്ചർ.” ശോ! അതൊരു ഭാഗ്യമായിരുന്നു എന്ന് പറയാം, ടീച്ചർ എന്റെ ബൈക്കിൽ കേറുന്നു, എന്റെ ദേഹത്ത് ചേർന്നിരിക്കില്ലേ…. എന്റെ ദേഹത്ത് തൊടില്ലെ ? ആലോചിക്കാൻ വയ്യ…എന്റെ പൊന്നെ….

ബൈക്ക് ഞാൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു, ടീച്ചർ എന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് സൈഡ് ലായി ഇരുന്നു. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എനിക്കതു നല്ല ഭാഗ്യമുള്ള ഒരു സമയമാണെന്ന് തോന്നൽ ഉണ്ടാക്കി.

ടീച്ചറുടെ വീടിന്റെ മുൻപിലെ റോഡ് മണ്ണുകൊണ്ട് ഉള്ളതുകൊണ്ട് ചെറിയ കുഴികൾ ഒരു കിലോമീറ്ററോളം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതിയെ പതിയെ വണ്ടി ആ കുഴികളിൽ ചാടാതെ ഓടിക്കുമ്പോഴും ഇടക്കൊക്കെ ആരോ എഴുതിയ വഴികളിലൂടെ ആണല്ലോ നമ്മുടെയൊക്കെ യാത്ര എന്ന മട്ടിൽ, കുഴികളിലേക്ക് സ്‌പ്ലെൻഡറിന്റെ ടയറുകൾ ഇറങ്ങി , ടീച്ചറെപ്പോൾ എന്റെ തോളിൽ ടീച്ചറുടെ കൈകൾ കൊണ്ട് അമർത്തി പിടിച്ചു.

ടീച്ചറുടെ അമ്മിഞ്ഞയുടെ മാർദ്ദവം എന്റെ മുതുകിൽ പയ്യെ ഇടിക്കുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു ഒരു വലിയ കുഴിയിൽ ചാടിയപ്പോൾ നല്ലപോലെ ടീച്ചർ എന്റെ മുതുകിൽ അമരുമ്പോൾ അതിന്റെ സുഖം ഞാൻ നല്ലപോലെ അറിഞ്ഞു.

ടീച്ചർക്ക് ഞാൻ മനഃപൂർവം ബ്രെക് ഇട്ടതാണോ എന്ന് തോന്നിക്കാണൻ സാധ്യത ഉണ്ട്, വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നെനിക്ക് വീണ്ടു വിചാരമുണ്ടായി. ഇളം കാറ്റിൽ ടീച്ചറുടെ മുടിയിഴകളിൽ തെന്നുന്ന അതെ കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തും ഉരസിപ്പോയി. ഒന്നുമെന്നോട് മിണ്ടാതെയിരിക്കുന്ന ടീച്ചറോട് ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“ശരിക്കും ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞതൊക്കെ ടീച്ചർക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ”

“എന്താ വിശാൽ …”

“അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ എന്റെ ഓർമ്മകൾ….”

“ആഹ് അതെല്ലാം ഓർമ്മയിലെവിടെയോ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ