Chapter Title : കാർത്തിക ടീച്ചർ [കൊമ്പൻ]

ഞാൻ അത് വിശാലിനെ പോലെ ഇടയ്ക്കിടെ ഓർക്കാറില്ലായിരുന്നു, …..പിന്നെ വിശാൽ അന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനെല്ലാം ഓർത്തെടുത്തു.”

“എത്ര മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ ആണ് അല്ലെ”

“വിശാലിന് അങ്ങനെ തോന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് നല്ലതു തന്നെ” എന്ന് ടീച്ചർ മറുപടി പറഞ്ഞു. ബൈക്കിന്റെ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കുമ്പോ ടീച്ചർ അതിനെല്ലാം ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ടീച്ചറെ ഞാൻ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കിയപ്പോൾ, ആരാണത് എന്ന് അവിടെയുള്ളവർ ചോദിച്ചു. “ഞാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്”

പക്ഷെ പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്ന്, പറഞ്ഞത് എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ “കുട്ടി” അതെനിക്കെന്തോ അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. വിളറിയ മുഖത്തോട് ഞാനവിടെനിന്നും ഒരു രാജമല്ലിയും പാടി ബൈക്ക് എടുത്തു. ടീച്ചറെ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് ആക്കാനൊരു അവസരം മുന്നിൽ കിടപ്പുള്ളതുകൊണ്ടു ഞാൻ അവിടെയൊക്കെയൊന്നു കറങ്ങി. ഒരേ വഴിയിലൂടെ ബൈക്ക് വീണ്ടുമോടിക്കുന്നത് കണ്ട നാട്ടുകാർ എനിക്ക് വട്ടാണോ എന്ന് വിചാരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഒടുക്കമതുമവസാനിപ്പിച്ചു ഞാൻ ടീച്ചർ വരാൻ സാധ്യതയുള്ള ബസ്റ്റോപ്പിൽ തന്നെ ബൈക്കുമായി വെയിറ്റ് ചെയ്തു. പക്ഷെ പണി പാളി. ടീച്ചറെ ഒരു ബന്ധു കാറിൽ കൂട്ടികൊണ്ടു പോകുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു. എനിക്ക് നല്ല ദേഷ്യവും സങ്കടവും വന്നു, സമയം ഇപ്പോൾ 2 മണിയായി വിശക്കാന് തുടങ്ങി, അമ്മയും അച്ഛനും എന്നെ കാണാതെ പ്രാകുന്നുണ്ടാകും, ഇനിയിപ്പോ വേഗം വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ പോകാം എന്ന് വെച്ച്, ഞാൻ വണ്ടിയെടുത്തു.

വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ തോളിൽ ടീച്ചറുടെ നെഞ്ചിലെ നിറഞ്ഞു നിന്ന അമ്മിഞ്ഞ ചേർത്ത് നൽകിയ ആ സുഖനിമിഷം എനിക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും മനസിലേക്ക് വന്നു. ടീച്ചറുടെ ഫോൺ നമ്പർ അറിയാമെങ്കിൽ വീട്ടിലെ ലാൻഡ്‌ലൈൻ നിന്നെങ്കിലുമൊന്നു വിളിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷെ