Chapter Title : കളിയാട്ടങ്ങൾ 4 [ലസ്റ്റർ]

അവൾ മിനക്കെട്ടില്ല. മരിക്കുന്നത് വരെ തന്റെ ഓരോ ദ്വാരത്തിലും കളിച്ചു മടുക്കാൻ, കുതിച്ചതക്കാൻ ചേട്ടന് ആർത്തിയാണ്. എല്ലാം ചേട്ടൻ തന്നെ ഉപയോഗിച്ചു സുഖിക്കട്ടെ. അവൾ ആനന്ദത്തോടെ ചിന്തിച്ചു.!

ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിഞ്ഞു ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുന്ന് ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ മുകൾ കാഴ്ചയിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടിരിക്കുമ്പോൾ വാഹിദിന്റെ മൊബൈലിലേക്ക് രമ്യയുടെ വിളി വന്നു. സമീപത്ത് സംഗീതയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

"എടോ.. താൻ എന്നുമുതലാ ഇത്ര ചീപ്പ് ആയിപ്പോയത് വാഹിദ്? തന്നെപ്പോലൊരു മനുഷ്യനെ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. എന്നിട്ട് വാക്ക് പാലിക്കാതെ, കാരണം പോലും പറയാതെ.. എന്തായാലും മോശമായിപ്പോയി."

രമ്യ ഫോണിലൂടെ ചീറുന്നത് അവൻ ശാന്തമായി കേട്ടിരുന്നു. അവളുടെ ദേഷ്യം മാറുന്നത് വരെ അവൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അവളെ പറയാൻ അനുവദിച്ചു.

"എന്റെ കാര്യം പോട്ടെ, രഞ്ജു എന്തുമാത്രം കാത്തിരുന്നു. എത്രത്തോളം തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചു. ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി, വീടും കിടപ്പുമുറിയും കൊട്ടാരം പോലെ ഒരുക്കിവച്ചിട്ട് രാത്രി മുഴുവൻ അവൾ കാത്തിരുന്നിട്ട് താൻ..ഛെ..!"

അവൾ ക്ഷോഭം അടക്കാൻ കഴിയാതെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അവസാനം വാഹിദ് അവന്റെ നിസ്സഹായവസ്ഥ അവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"എടോ, എനിക്ക് അങ്ങോട്ട് വരാൻ പറ്റിയ സിറ്റുവേഷൻ ആയിരുന്നില്ല. ബൈക്ക് സൈഡ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ഷോൽഡർ ചെറുതായി ഒന്ന് മരത്തിൽ ഇടിച്ചു. നല്ല പെയിനും ചെറുതായി നീർക്കെട്ടും. നമ്മുടെ ഓഫീസിലെ സംഗീതയെന്ന് പറയുന്ന കുട്ടി ആ വഴി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒരു ക്ലിനിക്കിൽ കൊണ്ടുപോയി ഒന്ന് ചെക്കപ്പ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. അതിനിടയിൽ എങ്ങോട്ട് വരാൻ.?"

അവൻ തന്റെ നിസ്സഹായവസ്ഥ ഒരു നുണയിലൂടെ അവളെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന് പരിക്കുപറ്റിയെന്ന്