Chapter Title : കല്യാണത്തിലൂടെ ശാപമോക്ഷം [Revised and Extended] [kkwriter 2024]

അടങ്ങാൻ സമയമെടുത്തു. തറവാടിന്റെ ശാപമോക്ഷം ഓർത്തപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സ് ശാന്തമായി.

ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ഓപ്പോൾ - എവിടെ നമ്മുടെ മണവാളൻ? അത്രമാത്രം നീ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചോ?

മാലിനി- ഒന്നു പോ ഓപ്പോളേ. മോൻ നല്ല ഉറക്കമാണ്‌. ഞാൻ ഉണർത്താതെ പോന്നു.

ഓപ്പോൾ- മോനോ? അരുൺ നിന്റെ ഭർത്താവാണ്‌ ഇപ്പോൾ!

മാലിനി- അവന്‌ ഞാൻ ഇപ്പോഴും അമ്മയാണെന്ന്. എന്നോട് അപ്പോഴും... അവനെ മോനേന്ന് തന്നെ വിളിക്കണം എന്നാണ്‌ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അതാണ്‌ അവനിഷ്ടമത്രേ. എനിയ്ക്കും...

മാലിനി ചമ്മലോടെ ചുണ്ടുകടിച്ച്, തലകുനിച്ച്, പറഞ്ഞത് പൂർണ്ണമാക്കാതെ നിർത്തി.

മകൻ പണ്ണുമ്പോൾ, ‘മോനേ’ എന്ന് താൻ വിളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ കുണ്ണ തുടിതുടിക്കുന്നത് താൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് ഓപ്പോളോട് പറയാൻ ആവില്ലല്ലൊ.

മകൻ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിച്ച് തന്നിലേക്ക് കേറുമ്പോൾ തന്റെ തേൻ പൊട്ടിയൊഴുക്ക് കൂടുന്നതും പറയാൻ ആവില്ല.

ഓപ്പോൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. മകന്‌ അമ്മയെ, അമ്മയായിത്തന്നെ ബന്ധപ്പെടണം എന്ന്. അതുപോലെ അമ്മയ്ക്ക് മകനെ മകനായിത്തന്നെ ബന്ധപ്പെടുന്നതാണ്‌ താല്പര്യം എന്നാണ്‌ ഇവൾ പറയാതെ പറയുന്നത്. അതാണ്‌ പ്രിയം എന്ന്. ആ മുഖത്തെ നാണവും രക്തച്ഛവിയും അത് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്.

ഓപ്പോളുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരിയൂറി. പക്ഷേ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മാലിനിയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി.

ഓപ്പോൾ- എന്നാൽ അമ്മ പോയി മോനെ ഉണർത്ത്. എന്നിട്ട് രണ്ടുപേരും വിവാഹവേഷത്തിൽ ഒന്നു വന്നേ. വരനെയും വധുവിനേയും ഞാൻ ഒന്നു കാണട്ടെ! അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ രാവിലത്തെ ഭക്ഷണം റെഡിയാക്കി വയ്ക്കാം. എന്നിട്ട് വധൂവരന്മാരും അമ്മയും ഒന്നിച്ചു കഴിക്കാം. ചെല്ല്, ചെല്ല്.

മാലിനിയുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത മുഖം ആകെ ചുവന്നുപോയി.

ഓപ്പോൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക്