Chapter Title : കോകില മിസ്സ് 9 [കമൽ]

എടുക്കുന്നത്. എന്റെ ടീച്ചിങ് കരിയറിലെ ആദ്യത്തെ ബാച്ചാണ് നിങ്ങൾ. സോ, യു വിൽ ബി മൈ പ്രഷ്യസ് സ്റ്റുഡന്റ്സ് ഓൾവെയ്സ്. നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എനിക് പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരിക്കും എന്നും. കുറച്ചു കാലം കൊണ്ട് എനിക്ക് നല്ല കുറച്ച് എക്സ്പീരിയൻസ് തന്നവരാണ് നിങ്ങൾ. ഈ സ്കൂൾ, നിങ്ങൾ, ആരെയും മറക്കില്ല ഞാൻ." പെൺപിള്ളേരുടെ ഇടയിൽ ചിലരൊക്കെ വിതുമ്പുന്നതും മുഖം പൊത്തി കരയുന്നതും കാണാമായിരുന്നു. ഉള്ള സമയത്ത് ബഹുമാനിച്ചിട്ടില്ല. പിന്നെ ഇപ്പൊ എന്തിനാ ഈ കാക്കകണ്ണീര്? അവനോർത്തു. ഫൈസലിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും കുറഞ്ഞത് ഒരു കൂക്കു വിളിയെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ചു ജിതിൻ. എന്നാൽ ഫൈസൽ തല തിരിച്ച് പുറകെ ഇരുന്ന ജിതിനെ നിർജ്ജീവമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് നോക്കുകയാണുണ്ടായത്. അവനെന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് ജിതിന് പിടി കിട്ടിയില്ല. "കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞു ഞാൻ ബോറടിപ്പിക്കുന്നില്ല. നന്നായി പഠിക്കുക. ലൈഫിൽ ഇടക്ക് എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കല്ലിൽ തട്ടി വീണാലും, ആ കല്ലിനെ തടസ്സമായി കാണാതെ മുന്നോട്ടുള്ള വഴിയിലെ മൈൽ സ്റ്റോണായി കാണുക. വിഷ് യു ഓൾ ഗുഡ് ലക്. ബൈ..." അവൾ പറഞ്ഞു തീർത്ത് തിരികെ നടന്നു. ഒരു നോട്ടമോ ചിരിയോ ജിതിൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല. എന്തിന്? താൻ അവർക്ക് എല്ലാവരെയും പോലെ തന്നെയല്ലേ? തനിക്ക് മാത്രം എന്ത് സ്പെഷ്യൽ? അവൻ ചിരിച്ചു. സോണി അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു, ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം. അതിനും ജിതിന്റെ മറുപടി ഒരു ചിരിയായിരുന്നു. അവസാനമായി കാണുന്ന നാൾ, അവസാനമായി കാണുന്ന നിമിഷം, അതിങ്ങനെയാണല്ലോ? ജിതിന്റെ പേശികളെല്ലാം തളർന്നു പോയി. അവൾ പോകുന്ന നിമിഷം അപ്പോൾ തളർന്നു പോവാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ ഉള്ളിൽ പല തവണ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്തതാണ്. എന്നിട്ടും, മനസ്സ് നമ്മളെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ആ നിമിഷം. അത് നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലല്ലോ? സോണിയോടൊപ്പം സ്കൂൾ വിട്ട് പോകുന്ന വഴി, അവൻ പലവുരു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഫൈനൽസല്ലേ? അവളെ ഒരു നോക്ക് കൂടി കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ? പതിവിന് വിപരീതമായി സോണി നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു. "നമുക്ക് ഒന്നാ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പ് വരെ പോയി നോക്കിയാലോ?" മനസ്സിന്റെ ആശയടക്കാൻ ഒരു മാർഗം തേടി ജിത്തു ചോദിച്ചു. "പോയിട്ട്?" "പോയിട്ട്... അവളെ ഒന്നു