Chapter Title : കുളിരിൽ വിരിയുന്ന കനൽ പൂവ് 1 [സ്പൾബർ]

കയറി.

ആ യുവമിധുനങ്ങൾ തൊട്ടുരുമ്മിപ്പോകുന്നത് കണ്ട് ദാസനൊന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു.

🌹🌹🌹

ദാസൻ വീട്ടിൽ വന്ന് കയറുമ്പോൾ വീടാകെ പ്രകാശത്തിൽ കുളിച്ച് നിൽക്കുകയാണ്..ഇതൊന്നും പതിവില്ലാത്തതാണ്.. ഇരുട്ട് മൂടിയ ഒരു പ്രേതഭവനത്തിലേക്ക് വരുന്നത് പോലെയാണ് എന്നും വരുന്നത്.
താൻ വരുമ്പോൾ വിനോദ് എത്തിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. അവനെപ്പോഴാണ് വരുന്നതെന്ന് പോലും തനിക്കറിയില്ല.

അവന്റെ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഷിഫാന ഓടിവന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.
ഹാളിലേക്ക് കയറിയ ദാസൻ ചുറ്റും നോക്കി..തന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വലിച്ചിട്ട സാധനങ്ങളൊന്നും കാണുന്നില്ല. കട്ടിലും,അലമാരയും മാത്രമുണ്ട്.

അവൻ മുറിയിലേക്ക് കയറിനോക്കി. എല്ലാം അടിച്ച് തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി സാധനങ്ങളെല്ലാം അടുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

അവൻ ഷിഫാനയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി. അവൾ കുസൃതിയോടെ ചിരിച്ചു.

“നീയാണോടീ ഇതെല്ലാം ചെയ്തേ..? “

അവൾ സന്താഷത്തോടെ തലയാട്ടി.

“അതൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു മോളേ.. വീട്ടിൽ വന്ന് കയറിയ ദിവസം തന്നെ…”

“അതൊന്നും സാരമില്ല ചേട്ടാ.. വിനോദേട്ടൻ സഹായിച്ചിരുന്നേൽ ഈ കട്ടില്കൂടി അകത്തേക്കിടാമായിരുന്നു..”

ഇതെല്ലാം ഇവൾ ഒറ്റക്ക് തന്നെയാണ് ചെയ്തതെന്ന് ദാസനറിയാം.. കുമ്പിട്ട് ഒരു ഇല പോലും എടുക്കാത്ത നാറിയാണവൻ..

ദാസൻ വീടിനകം ആകെയൊന്ന് നോക്കി. ഒരു പെണ്ണ് കയറി വന്ന എല്ലാ ലക്ഷണവും കാണുന്നുണ്ട്. അടുക്കളയൊക്കെ ഒന്നുകൂടി ചിട്ടയിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഇവൾ നല്ല പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് ദാസന് മനസിലായി. വന്ന് കയറുന്ന വീട് ഒരു സ്വർഗമാക്കി മാറ്റാൻ ഇവൾക്ക് കഴിയും.

“ചേട്ടാ.. ഈ കട്ടില് പിടിച്ച് അകത്തേക്കിടണ്ടേ…?’ ‘

“ അതിനി നാളെയെങ്ങാനും നോക്കാം.. അത് പിടിക്കാൻ ആരേലും വേണം..”

“ഞാൻ വിനോദേട്ടനെ വിളിക്കാം..”

“എന്നാ എന്റെ മോള് വേഗം ചെല്ല്..എന്നിട്ട് കെട്ട്യോനേയും വിളിച്ച് വാ..”

അതിലെ പരിഹാസം വ്യക്തമായും ഷിഫാന തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ചേട്ടൻ വന്ന് ഇത്രനേരമായിട്ടും അവൻ പുറത്തിറങ്ങി വരാത്തത് തന്നെ അവൾക്കിഷ്ടമായിട്ടില്ല..

അവൾ മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ വിനോദ് മൊബൈലിൽ ഒരു കുത്ത് വീഡിയോ കാണുകയാണ്. അവളെ കണ്ട് വേഗം അവനത് ഓഫാക്കി.

“ചേട്ടൻ വന്നത് നിങ്ങള് അറിഞ്ഞില്ലേ വിനോദേട്ടാ..?’”

ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെ ഷിഫാന ചോദിച്ചു.

അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ തുറിച്ച് നോക്കി.

“എന്റെ വിനോദേട്ടാ… ഇതൊന്നും ശരിയല്ല… ചേട്ടന്റെ കട്ടിലും അലമാരയുമൊക്കെ റൂമിലേക്ക് പിടിച്ചിടണം… ഏട്ടനൊന്ന് വന്ന് സഹായിക്ക്..’”

വിനോദ് കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

“അയാളെ കിടത്താഞ്ഞിട്ട് നിനെക്കെന്താടീ ഇത്ര ധൃതി… ?
അത്ര തിരക്കുണ്ടെങ്കിൽ നീ തന്നെ പിടിച്ച് കൊടുക്ക്… ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം… അയാളുടെ വക്കാലത്തും കൊണ്ട് ഇനിയന്റ്ടുത്ത് വരരുത്… അയാളുടെ അമ്മുവല്ലേ നീ..?
ചെന്ന്