❤️മായേച്ചി തുറന്ന പറയാൻ മടിച്ച പ്രണയ പുസ്തകം 3 [Garuda]

കഴിയുന്നില്ല. തണുത്ത അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഞങ്ങൾ പരിസരം മറക്കാൻ തുടങ്ങി.

""നീ കരയല്ലേ.. ഞാൻ അറിയാതെ കരഞ്ഞുപോയതാ. പsorry "" എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞത് കണ്ടു അവൾ പറഞ്ഞു.. എന്റെ കണ്ണുകൾ അവൾ തുടച്ചു തന്നു.. ഒരിക്കലും അന്യനായ പുരുഷന് ഒരു സ്ത്രീയും ഇങ്ങനെ ചെയ്തു കൊടുക്കില്ല. അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം ഞാൻ മനസിലാക്കി.. ആ സ്നേഹം കണ്ടിട്ടാണ് എനിക്ക് കണ്ണു നിറയുന്നത്.

""ഇല്ല, നിന്റെ സ്നേഹം കണ്ടു കണ്ണു നിറഞ്ഞതാ.."" അത് പറഞ്ഞു ഞാനവളുടെ നെറ്റിയിൽ വാത്സല്ല്യത്തോടെ ഒരുമ്മ നൽകി..

""Sorry.. നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായോ?""

""ഇനിയെങ്ങനെ പറയരുത്.... നീയെനിക്കു ഒരിക്കലും ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ല.."" അത് കേട്ടതും കരഞ്ഞു കൊണ്ടു എന്റെ രണ്ടു കവിളിലും പിടിച്ചു ചുണ്ടുകളിൽ അവൾ ഉമ്മ തന്നു. ഞാനും അമർത്തി ചുംബിച്ചു.. എന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തോളിൽ അമർന്നു.. ചുണ്ടുകൾ വിടർത്തിയാൽ ചിലപ്പോൾ ചുണ്ടുകൾ നുണഞ്ഞേക്കാം.. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അതിനു മുതിർന്നില്ല.. പരസ്പരമുള്ള ബഹുമാനം.. സ്നേഹം... ഇവയെല്ലാം ഞങ്ങളെ അതിലേക്കു നയിച്ചില്ല..

അഞ്ചു മിനിറ്റോളം ഞങ്ങൾ ആ നിൽപ്പ് നിന്നു. കണ്ണുനീർ ഇരു മുഖങ്ങളിലും തുള്ളിയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം വിട്ടു മാറിയത്..

""നീയെന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ?"" സങ്കടത്തോടെ അൽപ സമയത്തിന് ശേഷം അവൾ ചോദിച്ചു..

""നീ വിളിച്ചിട്ടല്ലേ.. ""

""വേണ്ടായിരുന്നു.. മിണ്ടാതെ ഇരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു.. എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെടാ.. ഇവിടെയൊരു വേദന പോലെ.."" നെഞ്ചിൽ കയ്യമർത്തി കരഞ്ഞു കൊണ്ടു അവൾ പറഞ്ഞു..

""എന്താടീ ഇങ്ങനെ.. നമ്മളെല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞില്ലേ.. വീണ്ടും വീണ്ടും അതാലോചിക്കുന്നതെന്തിനാ?""

""Mm ഞാൻ വെറുതെ.. വാ നമുക്ക് താഴേക്കു പോവാം.."" പുറത്തു പോവാനായി അവൾ തുനിഞ്ഞു.

""വെയിറ്റ്.. ആദ്യം നീയൊന്നു നോർമലാവ്.. എന്നിട്ട് പോവാം ""

""ഞാൻ നോർമലാണ്.. എനിക്കൊരു കുഴപ്പവുമില്ല ""

""എന്നിട്ടാണോ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത് "" അവളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു ഞാൻ പറഞ്ഞു..

അതോടെ അവൾ വീണ്ടും എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. കുറെ നേരം.. പരസ്പരം സംസാരിക്കാതെ ഒരു മണിക്കൂറോളം ഞങ്ങളങ്ങനെ കെട്ടിപിടിച്ചു നിന്നു.

""ഇനി പോയി മുഖം കഴുകി വാ. എന്നിട്ട് താഴെ പോവാം "" ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടു എന്നിൽ നിന്നും മാറി ഒരു നാണത്തോടെ കണ്ണീരൊഴികിയ മുഖം തുടച്ചു അവൾ ബാത്റൂമിൽ പോയി..

കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ഫ്രഷ് ആയി ഞാനും അവളും താഴേക്കു നടന്നു.. ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ.. താഴെ ചെന്നപ്പോൾ അച്ഛൻ ലാപ്പിൽ ഏതോ മീറ്റിങ്ങിൽ ആയിരുന്നു. അനിയത്തി ഫോണിൽ കളിക്കുന്നുണ്ട്. അമ്മ അടുക്കളയിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു.. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു ഞാൻ പിരിഞ്ഞു.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ നേരെ പോയത് സ്വാതിയുടെ അടുത്തേക്കാണ്.. അഞ്ചാറു ദിവസമായില്ലേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ മാത്രം.. പാവം ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. കാത്തുവുമായുള്ള സന്ദർഭം മനസ്സിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. അതുമാറണമെങ്കിൽ സ്വാതിയെ കണ്ടേ തീരൂ.

ആശുപത്രിയിലെ ആളൊഴിഞ്ഞ വരാന്തയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മുഴുവൻ ചിന്തയും കാത്തുവിനെ കുറിച്ചായിരുന്നു. മുറിയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ എന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കണ്ട ഭയവും സന്തോഷവും സ്വാതിയിൽ കണ്ടു. എണീറ്റ് നിന്ന അവളെ