മഞ്ഞ്മൂടിയ താഴ് വരകൾ 14 [സ്പൾബർ]

എന്തിനും റെഡിയാണ്.

എങ്കിലും ഒരു സമയവും, സ്ഥലവും കണ്ടെത്തുക എന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണ്. കല്യാണം കഴിയാത്ത പിള്ളാരാണ്. താനും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ആരെങ്കിലുമറിഞ്ഞാൽ മൂന്നും കൂടി ചാവേണ്ടിവരും.

നാൻസിയെ ഇപ്പോ കിട്ടാൻ പ്രയാസമാണ്. കാരണം ടോണിച്ചൻ അവിടെയാണ് കിടപ്പ്. അല്ലേൽ രാത്രി അങ്ങോട്ട് പോയാൽ മതിയായിരുന്നു. കറിയാച്ചന് എട്ട്മണിയാവുമ്പോ ബോധം പോവും.
പക്ഷേ, ടോണിച്ചൻ അവിടെയുള്ളത് ഒരു പ്രശ്നം തന്നെയാണ്.

സൗമ്യയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നാണെങ്കിൽ ഒരിക്കലും നടക്കില്ല. അവളുടെ അച്ചൻ ശിവരാമൻ ഒരു കുറുക്കനാണ്. അയാളുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് രാത്രിയവിടെ കയറാൻ കഴിയില്ല.

ഇതിപ്പോ മുന്നിൽ വിഭവസമൃദമായ ഭക്ഷണം വിളമ്പി വെച്ചിട്ട് അത് കഴിക്കാൻ യോഗമില്ലല്ലോയെന്ന് നിരാശയോടെ മാത്തുക്കുട്ടി ചിന്തിച്ചു.

പകല് അവരേയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോയാലോ എന്നാണവൻ പിന്നെ ഓർത്തത്.
അവരെങ്ങോട്ട് വേണമെങ്കിലും പോരും..പക്ഷേ, ഈ രണ്ട് നെയ് ചരക്കുകളേയും കൊണ്ട് താനെവിടെ പോവും… ?

അതും നടക്കില്ലെന്ന് മനസിലായി. ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും..? ഇങ്ങോട്ട് കയറി വന്ന മഹാഭാഗ്യം കൈവിടാൻ ഏതായാലും പറ്റില്ല. ഒരു തവണയെങ്കിലും രണ്ടിനേയും അടിച്ച് പിളർത്തണം.

ഏഴാംവളവ് വീശിയൊടിച്ചതും മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ മനസിലേക്ക് വേറൊരു ചിന്ത കയറി വന്നു.അതോർത്തതും ജീപ്പിന്റെ ഗിയർ ലിവർ പോലെ അവന്റെ കുണ്ണ നിന്നാടി.

സൗമ്യയുടെ അച്ചമ്മ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റാണ്. രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം കൂടി അവിടെ കിടക്കേണ്ടിവരുമെന്നാണ് ഇന്നലെ സൗമ്യ പറഞ്ഞത്. അവളുടെ അച്ചനും അമ്മയും ആശുപത്രിയിൽ അച്ചമ്മക്ക് കൂട്ടിരിക്കുകയാണ്.
രാത്രി നാൻസിയാണ് സൗമ്യക്ക് കൂട്ട് കിടക്കാൻ പോകുന്നത്…

ഹൊ.. ഹൊ… ഹൊയ്….
മാത്തുക്കുട്ടി ഉച്ചത്തിലൊന്നലറി.
ഇതാണവസരം… രണ്ട് കഴപ്പികളേയും ഒരുമിച്ച് കിട്ടാനുള്ള ഇതിലും നല്ലൊരവസരം ഇനി വേറെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

അടക്കാനാവാത്ത സന്തോഷത്തോടെ മാത്തുക്കുട്ടി ജീപ്പ് ഒരു സൈഡിലേക്കൊതുക്കി ഓഫാക്കി.
പോക്കറ്റിൽ നിന്നും മൊബൈലെടുത്ത് നാൻസിയുണ്ടാക്കിയ കുരുവികൾ എന്ന് പേരിട്ട വാട്സപ് ഗ്രൂപ്പ് നോക്കി. രണ്ടാളും രാവിലെ ഗുഡ്മോണിഗ് ഒക്കെ അയച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവൻ തിരിച്ചൊരു ഹായ് വിട്ടു. പിന്നാലെ ഒരു വോയ്സ് മെസേജും.

“ഹലോ, നാൻസീ.. സൗമ്യേ… രണ്ടാളും ക്ലാസിലാണോ… ?“

“പിന്നേയ്…രണ്ടാളോടും എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്….”

“നിങ്ങള് രണ്ടാളും രാത്രി സൗമ്യയുടെ വീട്ടിലല്ലേ കിടക്കുന്നേ….?”

“ഇന്ന് രാത്രി ഞാനങ്ങോട്ട് വന്നോട്ടേ…?”

“നിങ്ങൾക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രം…”

“ഇത് കേട്ടാൽ ഒരു മറുപടി പറയണേ…?”

നാലഞ്ച് വോയ്സ് വിട്ട് മാത്തുക്കുട്ടി ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ട് വണ്ടിയെടുത്തു.

സൗമ്യയും, നാൻസിയും ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് ജീപ്പ് നിർത്തിയ സ്ഥലത്തേക്ക് നടക്കുകയാണ്.അവരുടെ തുളുമ്പുന്ന ചന്തികണ്ട് വാണം വിടാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു നിര തന്നെ ടൗണിലുണ്ട്.
എല്ലാവരേയും കൊതിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ചന്തികൾ നന്നായി തെന്നിച്ചാണ് രണ്ടാളും നടക്കുന്നത്.

“എടീ… മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ മെസേജ്..”

ഫോണിൽ തോണ്ടിക്കോണ്ട് നടന്ന സൗമ്യ പറഞ്ഞു.
നാൻസിയും ഫോണെടുത്ത് നോക്കി.

രണ്ടാളും അവന്റെ മെസേജ് കേട്ടു.

“സൗമ്യേ… എന്ത്