Chapter Title : മന്നാടിയാർ കോട്ട 9 [Ramavarma] [ആനന്ദലീല 🦚]

"ഉം.. നീയാണ് എന്റെ ജീവൻ... ഞാൻ ജീവിക്കാനുള്ള കാരണം തന്നെ എന്റെ പൊന്നാണ്... അന്ന് ഒരിക്കൽ തിരുമേനിയുടെ അച്ഛൻ പൊന്നിന്റെ ജന്മരഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തിയത് മുതലാണ് എല്ലാവരും എന്നോട് കുറച്ചെങ്കിലും നല്ലപോലെ മിണ്ടാൻ തുടങ്ങിയത്.

പിന്നെ ഞാനും ഏടത്തിയും ആ പഴയ ഉണ്ണിയുടെ ഭാര്യമാരുടെ പുനർജന്മം ആണെന്ന് കൂടി അറിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ എല്ലാം ശാന്തമായി.

പിന്നെ എന്റെ ഈ ഉണ്ണി വരുന്നതിനുള്ള കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു....

എന്റെ പൊന്നിനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ഞാൻ എന്നെ തന്നെ നിയന്ത്രിച്ചാണ് നിന്നത്. പൊന്നിന്റെ കുട്ടൻ ഓരോ കുസൃതി ഒപ്പിക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് അവനെ എന്നിലേക്ക് സ്വീകരിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു

പക്ഷേ ഉണ്ണിയുടെ കന്യകാത്വം പോകാതെ ഈ പൗർണ്ണമി വരെ എത്തിക്കണം എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.

പിന്നെ ദൈവം എനിക്കും പൊന്നിന്റെ ഒരു ഉണ്ണിയെ ഈ വയറ്റിൽ ചുമക്കാൻ ഭാഗ്യം തരണം ആ ഒരു പ്രാർത്ഥനയും അതിനാണ് ഞാൻ കാത്തിരുന്നത്.

പൊന്ന് പലതും കാണുവാൻ ചോദിക്കുമ്പോഴും ലേശം തന്നിരുന്നതും അതിനാണ്. ഒരു നിമിഷത്തിൽ മനസ്സ് ഒന്ന് കൈവിട്ടു പോയാൽ പിന്നെ ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് എന്ത് കാര്യം?

പൊന്ന് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഇടയ്ക്ക് നമ്മൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്നപ്പോൾ ഇടിമിന്നൽ ഉണ്ടായതും, ഒരിക്കൽ ഈ വാതിൽ തനിയെ അടഞ്ഞ് നമ്മൾ വേർപെട്ടതും എല്ലാം ?

അതെല്ലാം എന്റെ മനസ്സ് ഒരു മാത്ര കൈവിട്ടു പോയപ്പോൾ ആയിരുന്നു. എല്ലാം പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ ആയിരുന്നു."

ഞാൻ: "അപ്പോൾ ഈ പറഞ്ഞതും കേട്ടതും എല്ലാം ശരിക്കും സത്യം തന്നെ ആയിരുന്നു, അല്ലേ...?"

ചെറിയമ്മ: "പൊന്ന് ഇവിടെ വന്ന് എന്നോട് അടുത്തപ്പോൾ മുതൽ എനിക്കും എല്ലാം സത്യമാണെന്ന്