Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

പുതിയ നിറത്തിൽ ‘തൂലികാസൗഹൃദവേദി’ എന്നു എഴുതിയിരുന്നു.

“കോളേജിലും ഇവിടെത്തെ അംഗത്വം തുടരുമോ?” മാഷ് ചോദിച്ചു.

“കത്തുകൾ വരുമെങ്കിൽ.”

“വിലാസം മാറിയാൽ തപാൽവകുപ്പിനോടു പറയണം. എനിക്കല്ല.”

അദ്ദേഹം രജിസ്റ്ററിനകത്ത് നിന്നു മടക്കിവെച്ച ഒരു കടലാസ് എടുത്തു.

അഞ്ജലിയുടെ ആദ്യത്തെ അംഗത്വഫോമിന്റെ പകർപ്പ്.

പ്രായം: പതിനാറ്.

ഇഷ്ടങ്ങൾ: മഴയുടെ ശബ്ദം, പഴയ വീടുകൾ, ദൂരെയുള്ള പട്ടണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ.

“ഇത് എനിക്കാണോ?”

“നിന്റെ സാധനം നിനക്ക് തന്നതാണ്. വികാരാധീനയാകേണ്ട.”

അഞ്ജലി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കടലാസ് വാങ്ങി.

“മാഷ് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ…”

“നിങ്ങൾ പരസ്പരം കണ്ടെത്താൻ മറ്റൊരു വഴി കണ്ടേനേ.”

“ഉറപ്പാണോ?”

“അല്ല. പക്ഷേ നല്ല കഥകളിൽ അങ്ങനെ പറയണം.”

അഞ്ജലി മാഷിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ മെലിഞ്ഞിരുന്നു. കൈയിൽ ചെറിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.

“മാഷ് ശ്രദ്ധിക്കണം.”

“നീ പത്രപ്രവർത്തകയായിട്ട് ആദ്യം എന്നെ ഉപദേശിക്കാനാണോ?”

“ഞാൻ വീണ്ടും വരും.”

“തിരികെ വരുന്നവരുടെ തീയതി ഞാൻ കുറിച്ചുവെക്കാറില്ല.”

അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ മാഷ് വിളിച്ചു:

“അഞ്ജലി.”

അവൾ തിരിഞ്ഞു.

“സ്ഥലങ്ങൾ വിട്ടുപോയാലും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നിന്റെ രൂപം ഇല്ലാതാകില്ല.”

അഞ്ജലി മറുപടി പറയാനായില്ല.

കുട്ടനാട് വിടുന്ന ദിവസം അച്ഛൻ അവളെ വിളിച്ചു.

മേശപ്പുറത്ത് ചെറിയൊരു ടിൻപെട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ തുറന്നു.

നവീന്റെ കത്തുകൾ.

ഒന്നാം കത്ത് മുതൽ പേരെഴുതിയ അവസാനത്തെ കത്തുവരെ. അവൾ അമർത്തിവെച്ച മഞ്ഞപ്പൂവും മരബുക്ക്മാർക്കും അതിനകത്തുണ്ടായിരുന്നു.

“ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ല,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

അഞ്ജലി അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

“വിശ്വസിക്കുന്നു.”

അച്ഛൻ ജനലിനു പുറത്തേക്കു നോക്കി.

“അവൻ തിരികെവന്നാൽ ജീവിതം എന്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളായി വരണം. സ്നേഹം മാത്രം കൊണ്ട് കുടുംബം നടത്താൻ പറ്റില്ല.”

പ്രസംഗിക്കാനിരുന്ന പഴയ അഞ്ജലി