Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

നിന്നു.

“ഇവിടം വിടാൻ നിനക്ക് വിഷമമില്ലേ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.

അഞ്ജലി ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

ഈ വീട്ടിലെത്തിയ ആദ്യത്തെ ദിവസം അവൾ ചുവരിനോട് മുഖം തിരിച്ച് കിടന്നിരുന്നു. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയാൽ സ്ഥലത്തെ വെറുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങാതിരുന്നാലും ഈ സ്ഥലം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“ഉണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

പെട്ടികൾ വീണ്ടും തുറന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞു. പാത്രങ്ങൾ പത്രക്കടലാസിൽ ചുറ്റി. ചുവരുകളിൽനിന്ന് ചിത്രങ്ങൾ എടുത്തപ്പോൾ അവ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭാഗം മാത്രം തെളിഞ്ഞ നിറത്തിൽ ശേഷിച്ചു.

അഞ്ജലി തന്റെ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കുനിന്നു.

‘രമ്യ, 1989.’

‘രജീഷ്, 1991.’

കഴിഞ്ഞ താമസക്കാരുടെ ഉയരക്കുറിപ്പുകൾ ഇപ്പോഴും ചുവരിലുണ്ടായിരുന്നു.

വീടുകൾ മനുഷ്യരെ ഓർക്കുമോ എന്നു ആദ്യ ദിവസം അവൾ ചിന്തിച്ചിരുന്നു.

മേശയിൽനിന്ന് പെൻസിൽ എടുത്ത് പഴയ കുറിപ്പുകൾക്കു താഴെ അവൾ എഴുതി:

അഞ്ജലി, 1998.

ഉയരം അടയാളപ്പെടുത്തിയില്ല.

ഈ വീട്ടിൽ വന്നതിനും പോകുന്നതിനുമിടയിൽ വളർന്നത് ശരീരമല്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

അവസാനത്തെ ദിവസം കടവിലേക്കിറങ്ങി.

പടികളിൽ പായൽ കുറവായിരുന്നു. വേനലായതിനാൽ വെള്ളം താഴ്ന്നു. നവീന്റെ പഴയ വള്ളം അക്കരെ കെട്ടിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ രാഘവന്റെ ബന്ധുവാണ് ഓടിക്കുന്നത്. പലകകൾ മാറ്റിയിരുന്നു.

വശത്ത് പുതിയ താർ. എങ്കിലും വള്ളത്തിന്റെ രൂപം തിരിച്ചറിയാം.

അഞ്ജലി താഴത്തെ പടിയിൽ ഇരുന്ന് കൈ വെള്ളത്തിലിട്ടു.

തണുത്ത വെള്ളം വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകി.

ഒരു സ്ഥലത്തെ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ അതിന്റെ കുറച്ചു ഭാഗം കൈയിൽ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു തോന്നി. എന്നാൽ വെള്ളം പിടിച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴെല്ലാം വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോയി.

വായനശാലയിൽ ഗോപാലൻ മാഷ് അവളെ കാത്തിരുന്നു.

മരപ്പെട്ടി പഴയ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ. ഇപ്പോൾ അതിന്റെ മുകളിൽ