Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

പതിനാറു ദിവസം എടുത്തു.

പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,

ഇവിടെ ഇതുവരെ മഴ കണ്ടിട്ടില്ല.

ഒരുദിവസം ആകാശം മേഘാവൃതമായപ്പോൾ എല്ലാവരും പുറത്തേക്കു നോക്കി. രണ്ടു തുള്ളി വീണു. പിന്നെ നിന്നു. ഇവിടെയുള്ളവർ അതിനെയും മഴ എന്നു വിളിച്ചു.

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

നമ്മുടെ നാട്ടിലെ മഴ കണ്ട ഒരാൾക്ക് രണ്ടു തുള്ളിയെ മഴ എന്നു വിളിക്കാൻ പറ്റില്ല.

കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച ഞങ്ങളെ കടൽ കാണാൻ കൊണ്ടുപോയി. ആദ്യമായി ഇത്ര വലിയ വെള്ളം കാണുന്നു. മറുകര എവിടെയാണെന്ന് കാണാനാവില്ല. തിരകൾ തുടർച്ചയായി വരും.

അവയ്ക്ക് തുഴയുടെ ശബ്ദമില്ല. കടലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ മനുഷ്യൻ വളരെ ചെറുതാണെന്നു തോന്നണം. എനിക്ക് പകരം നമ്മുടെ ചെറിയ തോടാണ് ഓർമ്മ വന്നത്.

ഇവിടെ വെള്ളത്തിനു മറുകര കാണാനാകില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് നമ്മുടെ ചെറിയ തോടാണ് കൂടുതൽ വലുതായി തോന്നുന്നത്. അതിന്റെ മറുകരയിൽ നീ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാവാം.

നിന്റെ നവീൻ.

ആ വരി അഞ്ജലി സ്വന്തം ഡയറിയിലേക്കു പകർത്തിവെച്ചു.

അടുത്ത വർഷം അവൾക്ക് നഗരത്തിലെ കോളേജിൽ ജേർണലിസം പ്രവേശനം ലഭിച്ചു.

പ്രവേശനകത്ത് വായിച്ചപ്പോൾ ആദ്യം നവീനോട് പറയണമെന്നു തോന്നി. പക്ഷേ കത്തെഴുതി എത്തുമ്പോഴേക്കും ആഴ്ചകൾ കടക്കും. ഉടനെ പറയാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ അസ്വസ്ഥത അവൾ ആദ്യമായി മുഴുവൻ അനുഭവിച്ചു.

ഹോസ്റ്റലിലേക്കു മാറുന്നതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛന് വീണ്ടും സ്ഥലംമാറ്റ ഉത്തരവ് വന്നത്.

ഈ തവണ കുട്ടനാട്ടിൽനിന്ന് മറ്റൊരു ജില്ലയിലേക്ക്.

അച്ഛൻ തവിട്ടുനിറമുള്ള കവർ മേശപ്പുറത്തുവെച്ചപ്പോൾ അഞ്ജലി പതിനാറുകാരിയായിരുന്നപ്പോലെ നിലവിളിച്ചില്ല. കടലാസ് കൈയിലെടുത്ത് സ്ഥലപ്പേര് വായിച്ചു. ചേരേണ്ട തീയതി നോക്കി.

“കോളേജിൽ ചേരുന്നതിനു മുൻപേ പോകുമോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.

“പോകണം.”

അമ്മ അടുക്കളവാതിലിൽ