Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

പ്രധാന സംഭവങ്ങൾ കത്തുകളിൽ പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ പറയാതിരുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആദ്യമാസങ്ങളിൽ നവീൻ രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് കരഞ്ഞതായി പറഞ്ഞു. വീട്ടുകാരെ ഓർത്തതുകൊണ്ടാണോ അഞ്ജലിയെ ഓർത്തതുകൊണ്ടാണോ എന്നു വേർതിരിക്കാനായില്ല.

ഒരു തവണ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് വിമാനത്താവളത്തിലേക്കു പോകണമെന്നു തോന്നിയതും പണമില്ലാത്തതിനാൽ മുറിയിലേക്കു മടങ്ങിയതും പറഞ്ഞു.

അഞ്ജലി ഹോസ്റ്റലിലെ ആദ്യരാത്രിയിൽ കത്ത് തലയിണയ്ക്കടിയിൽ വെച്ചുറങ്ങിയതും, ആദ്യലേഖനം നിരസിച്ചപ്പോൾ നവീനോട് പറയാതെ മൂന്നു ദിവസം കരഞ്ഞതും, കോളേജിലെ ഒരു അധ്യാപകൻ തന്റെ എഴുത്ത് നല്ലതാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യം അവനെ ഓർത്തതും പറഞ്ഞു.

“അത് കത്തിൽ എഴുതിയില്ലല്ലോ,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

“എല്ലാം എഴുതിയില്ല.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയുമ്പോൾ എന്റെ ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങൾ എഴുതാൻ തോന്നിയില്ല.”

“ചെറിയതെന്ന് തീരുമാനിച്ചത് ആരാണ്?”

അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.

“ഇപ്പോഴും വഴക്കിടാനാണോ വന്നത്?”

“അത് ഒഴിവാക്കിയാൽ നീ തിരിച്ചറിയില്ലെന്നു പേടിച്ചു.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

നവീൻ സ്വന്തം ബാഗ് തുറന്നു. തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ചെറിയൊരു പെട്ടി എടുത്തു.

“ഇതാണ് പേന.”

അഞ്ജലി തുറന്നു.

കറുത്ത ശരീരവും സ്വർണനിറമുള്ള ക്ലിപ്പുമുള്ള ഫൗണ്ടൻ പേന. വിലകൂടിയതുപോലെ തോന്നിയെങ്കിലും അതിശയോക്തിയില്ല. തൂക്കം കൈയിൽ നന്നായി തടഞ്ഞു.

അവൾ അത് തന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തു. പിന്നെ അവനെ നോക്കി. അവന്റെ കവിളുകളിലേക്ക് തന്റെ ചുണ്ടുകളടുപ്പിച്ചു. പെട്ടെന്നുള്ള ആ പ്രവൃത്തിയിൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലാണ് അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ പതിച്ചത്.

രണ്ടുപേരും പെട്ടന്ന് വിട്ടകന്നു. മറ്റേയാളിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ ലജ്ജ അവരെ സമ്മതിച്ചില്ല. അവൻ ചുറ്റും നോക്കി, പിന്നെ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈകുമ്പിളിൽ ആക്കി തന്റെ മുഖത്തോട് ചേർത്തു.