Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

പേരുകൾ അറിയാതെതന്നെ സുഹൃത്തുക്കളാകാമോ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചിരുന്നു. പേര് അറിയാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രവേഗം സുഹൃത്തുക്കളായതെന്ന് നീ മറുപടി എഴുതി.

അപ്പോൾ പേര് അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ നിന്റെ പേര് എനിക്കറിയാം.

നിന്റെ വീടറിയാം.

നിന്റെ കുടുംബത്തെ അറിയാം.

നീ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ പറയുന്ന വാക്കുകളും പിന്നീട് അതിനെക്കുറിച്ച് കുറ്റബോധം തോന്നുന്ന രീതിയും അറിയാം.

നിന്റെ സ്വാഭിമാനത്തിനകത്ത് ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഭയം അറിയാം.

സഹായം ചോദിക്കാൻ മടിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവർ ചോദിക്കാതെയും സഹായിക്കണമെന്നു കരുതുന്നതും അറിയാം.

നിനക്ക് ചരിത്രം പഠിക്കണമെന്നറിയാം.

നിനക്ക് വെള്ളത്തെ വായിക്കാൻ അറിയാം.

കത്തുകളിൽ എഴുതാത്ത നിശ്ശബ്ദതകളും അറിയാം.

നീ അസുഖം ഒളിപ്പിച്ചതിൽ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് ദേഷ്യമുണ്ട്.

അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ അസൂയയല്ലെന്നു പറഞ്ഞ കള്ളം ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ട്.

നീ ആദ്യമായി എന്റെ കൈ പിടിച്ചപ്പോൾ അത് സഹായിക്കാനായിരുന്നോ കുറച്ചുകൂടി നേരം പിടിച്ചുനിൽക്കാനായിരുന്നോ എന്നും ഇപ്പോൾ അറിയാം.

എന്നിട്ടും നിന്നെ വീണ്ടും അറിയാനുണ്ട്.

ഇനി നീ എന്തു പഠിക്കും.

എപ്പോഴാണ് നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങുക.

നമ്മൾ ഏതു നഗരത്തിൽ ജീവിക്കും.

നമ്മുടെ വീട്ടിന്റെ ജനലിനു പുറത്തു തോടായിരിക്കുമോ റോഡായിരിക്കുമോ.

മഴപെയ്യുമ്പോൾ മേൽക്കൂര ചോരുമോ.

നമ്മൾ വഴക്കിട്ടാൽ ആദ്യം കത്തെഴുതുന്നത് ആരായിരിക്കും.

ഇതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.

അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എന്നെ പഴയപോലെ പേടിപ്പിക്കുന്നില്ല.

കാരണം അവ കണ്ടെത്താൻ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഉണ്ടാകും.

അതിനാൽ തിരികെവരൂ.

ഇത്തവണ വഴിയിൽനിന്ന് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാനല്ല.

ഒരേ വഴിയിലൂടെ നടക്കാൻ.

സ്നേഹത്തോടെ എന്ന് എഴുതുന്നത് ഇപ്പോൾ ശരിയാണോ എന്നെനിക്ക് സംശയമില്ല.

സ്നേഹത്തോടെ,

നിന്റെ മാത്രം അഞ്ജലി.

നവീൻ കത്ത് മടക്കി.

ജനലിനു പുറത്തു മേഘങ്ങൾ. അവയുടെ താഴെ