Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കവർ പോക്കറ്റിലിട്ടു.

“ശരി.”

ഈ തവണ യാത്രപറച്ചിൽ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ തിരക്കിൽ ആയിരുന്നില്ല.

വിമാനത്താവളത്തിലേക്കു പോകുന്നതിനു മുൻപ് നവീൻ അഞ്ജലിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. ഔദ്യോഗികമായി പെണ്ണ് ചോദിക്കാനല്ല. കുടുംബത്തോട് യാത്രപറയാൻ.

അഞ്ജലിയുടെ അച്ഛൻ വരാന്തയിൽ അവനെ സ്വീകരിച്ചു.

വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് വള്ളക്കാരന്റെ മകനായി കണ്ടിരുന്ന യുവാവ് ഇപ്പോൾ വീട്ടിലേക്കു നേരെ നടന്നുവന്നിരുന്നു. വിദേശജോലി നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസവും അധ്വാനത്തിന്റെ ക്ഷീണവും മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവർ ജോലിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. രാഘവന്റെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ച്. മായയുടെ പഠനത്തെക്കുറിച്ച്. നവീൻ ചരിത്രപഠനം തുടരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു.

അച്ഛൻ കൂടുതലായി ചോദിച്ചില്ല.

പോകുന്നതിനുമുൻപ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:

“ജീവിതം എന്താണെന്ന് കുറച്ചെങ്കിലും മനസ്സിലായോ?”

നവീൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.

“മനസ്സിലായി എന്നു പറയാൻ പറ്റില്ല. മുമ്പ് കരുതിയതിനെക്കാൾ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് മനസ്സിലായി.”

അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“അത് മനസ്സിലാകുന്നതാണ് തുടക്കം.”

അഞ്ജലിയുടെ അമ്മ നവീനു യാത്രയിൽ കഴിക്കാൻ പലഹാരപ്പൊതി നൽകി. മുമ്പത്തെ എതിർപ്പിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നവീനും പഴയ സംഭവങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചില്ല.

അഞ്ജലി അവനെ ഗേറ്റുവരെ അനുഗമിച്ചു.

“ഈ പ്രാവശ്യം കൈവീശുമോ?” നവീൻ ചോദിച്ചു.

“നീ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമോ ?”

“നോക്കും.”

“അപ്പോൾ വീശാം.”

അവൻ നടന്നു. വഴിയുടെ വളവിലെത്തിയപ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അഞ്ജലി കൈ ഉയർത്തി.

നവീനും.

ഈ തവണ അവരുടെ ഇടയിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബസില്ലായിരുന്നു. പാലത്തിനരികിലെ അതിവേഗ നിമിഷവുമില്ല. ഇരുവരും പരസ്പരം വ്യക്തമായി കണ്ടു.

വിമാനത്തിൽ ഇരുന്നശേഷമാണ് നവീൻ കവർ തുറന്നത്.

എൻജിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. വിമാനം നിലത്തുനിന്നു പൊങ്ങി. നഗരം ചെറുതായി. റോഡുകൾ വരകളായി. നദികൾ വെള്ളിനൂലുകളായി.

നവീൻ കത്ത് തുറന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ,

ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ