Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ആദ്യം വലിയ തുള്ളികൾ. ഉണങ്ങിയ ഓടിന്മേൽ അവ ഇടവിട്ട് പതിച്ചു. പിന്നെ ശബ്ദം കനത്തു. കാറ്റ് ജനൽപ്പാളികളെ ചലിപ്പിച്ചു. മുറ്റത്തെ ചെമ്പരത്തിച്ചെടി ഇരുട്ടിൽ തലകുനിച്ചു.

വൈദ്യുതി പോയി.

അമ്മ മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് തെളിച്ചു. അതിന്റെ മഞ്ഞവെളിച്ചം ചുവരുകളിൽ വിറച്ചു. അച്ഛൻ പത്രം മടക്കിവെച്ച് വരാന്തയിലിരുന്നു മഴ നോക്കി. അമ്മ അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചു.

മേൽക്കൂരയുടെ ഒരു കോണിലൂടെ വെള്ളം തുള്ളിവീഴാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അഞ്ജലി വീട്ടിനുള്ളിലൂടെ നടന്ന് മഴയുടെ വ്യത്യസ്ത ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു.

ഓടിന്മേൽ അതിന് വേഗമുള്ള താളം.

ചെമ്പരത്തിയിലകളിൽ മൃദുവായ പതനം.

മുറ്റത്ത് കെട്ടിനിന്ന വെള്ളത്തിൽ കനമുള്ള തുള്ളികൾ.

തോട്ടിൽ പതിക്കുന്ന മഴയ്ക്ക് കത്ത് പറഞ്ഞതുപോലെ പ്രത്യേക ശബ്ദം കേൾക്കാനായില്ല. ഇരുട്ടിൽ വെള്ളത്തിനുമുകളിൽ പിറക്കുന്ന വൃത്തങ്ങൾ മാത്രം. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം എത്തുന്നിടത്ത് അവ ഒരു നിമിഷം തെളിഞ്ഞ് മാഞ്ഞു.

“എന്താണ് നോക്കുന്നത്?” അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.

“മഴ.”

“മഴ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ.”

“ഇവിടത്തെ മഴ വേറെയാണ്.”

അച്ഛൻ അവളെ നോക്കി. പിന്നെ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ വീണ്ടും തോട്ടിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.

അഞ്ജലി മുറിയിലേക്കുപോയി. സ്കൂൾനോട്ടുബുക്കിൽ നിന്ന് രണ്ട് താൾ കീറി. മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് മേശയ്ക്കരികിൽ കൊണ്ടുവെച്ചു. പേന തുറന്ന് കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.

പിന്നെ എഴുതി:

പ്രിയപ്പെട്ട എൻ,

നിങ്ങളുടെ കത്ത് കിട്ടി. മറുപടി എഴുതണമോ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നില്ല. നിങ്ങൾ നിർബന്ധമില്ലെന്ന് എഴുതിയതുകൊണ്ടാണ് എഴുതുന്നത്. നിർബന്ധിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ എഴുതുമായിരുന്നില്ല.

അവൾ എഴുത്തു നിർത്തി.

ആദ്യവരി അല്പം അഹങ്കാരപരമാണെന്ന് തോന്നി. കടലാസ് ചുരുട്ടിക്കളഞ്ഞു. പുതിയ താൾ എടുത്തു.

പ്രിയപ്പെട്ട എൻ,

കത്ത് കിട്ടി. ഞാൻ രണ്ടുതവണ വായിച്ചു. രണ്ടാമതും വായിച്ച കാര്യം പറയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും