Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

എന്നറിയാത്തതുകൊണ്ടാവാം.

അപരിചിതരുടെ മുന്നിൽ നമുക്ക് മറ്റൊരാളാകാൻ കഴിയുമോ?

അതോ ആരും അറിയാത്തപ്പോൾ മാത്രമാണോ നമ്മൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മളാകുന്നത്?

കത്ത് കവറിലിട്ട് പശ ഒട്ടിച്ചു. മുൻവശത്ത് നീലമഷിയിൽ അവൾ എഴുതി:

എൻ.

മണ്ണെണ്ണവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ ഒറ്റ അക്ഷരം അസാധാരണമായ പ്രാധാന്യത്തോടെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി.

അഞ്ജലി കവർ തന്റെ തലയിണയ്ക്കടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചു. പിറ്റേന്ന് തന്നെ വായനശാലയിൽ കൊടുക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. വ്യാഴാഴ്ചവരെ കാത്തിരിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.

അവൾ കിടന്നു.

ഓടിന്മേൽ പതിക്കുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് ആ കത്ത് ആരുടെ കൈകളിലേക്കാണ് എത്തുകയെന്ന് ചിന്തിച്ചു. അവൻ ഏതു വീട്ടിലായിരിക്കും താമസിക്കുന്നത്? അവിടെയും മേൽക്കൂര ചോരുന്നുണ്ടാകുമോ? അവനും ഇപ്പോൾ മഴ കേട്ടിരിക്കുമോ?

അവൻ.

വീണ്ടും അവൾ ആ വാക്കാണ് ചിന്തിച്ചത്.

എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അറിയില്ല.

തോടിന്റെ മറുകരയിൽ അതേ സമയം, ഇരുട്ടിൽ ഒരു ചെറുവീടിന്റെ ജനലരികിൽ നവീൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മുന്നിൽ തുറന്ന പുസ്തകമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഏറെ നേരമായി ഒരേ താളിൽ കണ്ണുകൾ നിശ്ചലമായിരുന്നു.

മഴ മേൽക്കൂരയിൽ കനത്തുതുടങ്ങി.

അവൻ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ അടച്ചു. പിന്നെ മേശയുടെ കോണിൽ കിടന്നിരുന്ന ഒഴിഞ്ഞ കവറിലേക്ക് നോക്കി.

ഗോപാലൻ മാഷ് പുതിയ തൂലികാസുഹൃത്തിന്റെ മറുപടി അടുത്ത ആഴ്ച കിട്ടാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്.

കിട്ടാതിരിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്.

നവീൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നില്ലെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ വിളക്ക് അണച്ച് കിടന്നശേഷവും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ശേഷിച്ചു.

മഴയുടെ ഏതു ശബ്ദമായിരിക്കും അവൾക്ക് ഇഷ്ടം?

അവളാണെന്ന് എന്തുകൊണ്ട് കരുതിയെന്ന് അവനും അറിയില്ല.

പുറത്ത്, ഇരുവരുടെയും വീടുകൾക്കിടയിലെ ഇരുണ്ട വെള്ളത്തിൽ മഴ അനവധി വൃത്തങ്ങൾ വരച്ചു.

ഓരോ വൃത്തവും പൂർണ്ണമാകുന്നതിനു